CD

Skrót od „Compact Disc”.

CD to rodzaj nośnika optycznego służącego do przechowywania cyfrowego dźwięku i danych. Płyty CD mają kształt koła, średnicę 120 mm (4,7 cala) i grubość 1,2 mm (0,047 cala). Spodnia strona płyty CD składa się z ochronnego tworzywa sztucznego pokrywającego warstwę odblaskową zawierającą dane cyfrowe zakodowane jako seria zagłębień i obszarów płaskich, odczytywanych przez laser, gdy płyta obraca się w napędzie optycznym. Standardowa płyta CD może pomieścić 700 MB danych lub do 80 minut cyfrowego dźwięku.

Płyty CD zostały po raz pierwszy wprowadzone w 1982 roku przez firmy Sony i Philips jako nowy format muzyczny. W przeciwieństwie do analogowych nośników, takich jak płyty winylowe i kasety audio, płyty CD można odtwarzać nieograniczoną liczbę razy bez utraty jakości spowodowanej zużyciem. Płyty CD dzielą także dźwięk na oddzielne ścieżki, do których można bezpośrednio przechodzić lub je pomijać. Wszystkie płyty audio CD używają tego samego formatu kodowania dźwięku, znanego jako specyfikacja Red Book — dwukanałowy (stereofoniczny), 16-bitowy dźwięk PCM, próbkowany z częstotliwością 44,1 kHz.

Pod koniec lat 80. format CD dostosowano do przechowywania danych komputerowych na płytach CD-ROM. Ponieważ pojedyncza płyta CD-ROM mogła zawierać tyle danych co kilkaset dyskietek, była idealnym formatem do dystrybucji oprogramowania i gier multimedialnych. Płyty nagrywalne (CD-R) i wielokrotnego zapisu (CD-RW) umożliwiły w końcu użytkownikom komputerów domowych nagrywanie własnych płyt CD w celu udostępniania plików, tworzenia własnych składanek muzycznych i wykonywania kopii zapasowych komputerów.

NOTE: Późniejsze formaty płyt optycznych, takie jak DVD i Blu-Ray, mają takie same wymiary jak płyty CD, ale wykorzystują znacznie mniejsze zagłębienia i obszary płaskie, które umożliwiają gęstsze przechowywanie danych. Dzięki temu napędy optyczne zaprojektowane do obsługi płyt DVD i Blu-Ray mogą odczytywać i odtwarzać płyty CD.