CD

Staat voor "Compact Disc."

Een CD is een type optisch medium voor het opslaan van digitale audio en gegevens. CD's zijn ronde schijven met een diameter van 120 mm (4,7 inch) en een dikte van 1,2 mm (0,047 inch). De onderkant van een CD bestaat uit beschermend plastic over een reflecterende laag met digitale gegevens, gecodeerd als een reeks putjes en landjes die door een laser worden gelezen terwijl de schijf in een optisch station ronddraait. Op een standaard-CD kan 700 MB aan gegevens of maximaal 80 minuten digitale audio worden opgeslagen.

CD's werden in 1982 voor het eerst geïntroduceerd door Sony en Philips als een nieuw muziekformaat. In tegenstelling tot analoge media zoals grammofoonplaten en audiocassettes, kunt u een CD een onbeperkt aantal keer beluisteren zonder kwaliteitsverlies door slijtage. CD's verdelen audio ook in afzonderlijke audiotracks waar u rechtstreeks naartoe kunt springen of die u kunt overslaan. Alle audio-CD's gebruiken hetzelfde audio-encoderingsformaat, bekend als de Red Book-specificatie — tweekanaals (stereo) 16-bits PCM-audio, gesampled op 44,1 kHz.

Later in de jaren tachtig werd de CD aangepast om computergegevens op CD-ROM-schijven op te slaan. Omdat één CD-ROM-schijf evenveel gegevens kon bevatten als enkele honderden diskettes, waren ze een ideaal formaat voor het verspreiden van multimediasoftware en games. Opneembare (CD-R) en herschrijfbare (CD-RW) schijven maakten het uiteindelijk mogelijk voor thuisgebruikers om hun eigen CD's te branden om bestanden te delen, aangepaste muziekmixen te maken en een back-up van hun computers te maken.

NOTE: Latere formaten voor optische schijven, zoals DVD en Blu-ray, gebruiken dezelfde afmetingen als CD's, maar hebben veel kleinere putjes en landjes waarin gegevens dichter op elkaar worden opgeslagen. Hierdoor kunnen optische stations die zijn ontworpen voor DVD's en Blu-ray-schijven CD's lezen en afspelen.