PCM

Skrót od „Pulse-Code Modulation”.

Modulacja impulsowo-kodowa to proces, który konwertuje analogowy dźwięk na dźwięk cyfrowy. Polega na próbkowaniu amplitudy analogowego sygnału audio w regularnych odstępach, a następnie zaokrąglaniu każdej próbki do najbliższego wcześniej ustalonego cyfrowego poziomu amplitudy. Jest to standardowa metoda konwertowania analogowego dźwięku na dźwięk cyfrowy używany na płytach CD, w komputerach i w cyfrowej komunikacji głosowej.

Podczas próbkowania sygnału audio metodą PCM brane są pod uwagę dwie zmienne. Pierwszą jest częstotliwość próbkowania, mierzona w kilohertach (kHz), czyli liczba analiz sygnału wykonywanych w ciągu sekundy. Drugą jest głębia bitowa, która określa, ile możliwych wartości cyfrowych może reprezentować daną próbkę. Podczas analizowania próbki proces nazywany kwantyzacją konwertuje amplitudę na najbliższą wartość cyfrową. Większa głębia bitowa zapewnia szerszy zakres wartości cyfrowych, dzięki czemu skwantyzowana wartość może być bliższa wartości rzeczywistej. Na przykład dźwięk na płycie CD jest próbkowany z częstotliwością 44,1 kHz i ma głębię 16 bitów na próbkę. Głębia 16 bitów zapewnia 65 536 możliwych wartości amplitudy.

PCM po raz pierwszy zaczęto powszechnie stosować do digitalizacji głosowej komunikacji telefonicznej, aby ułatwić jej przesyłanie na duże odległości bez utraty sygnału. Specyfikacja Digital Signal 0 (DS0), pierwotnie ustanowiona w latach 60. XX wieku i nadal używana, digitalizuje rozmowę telefoniczną z częstotliwością 8 kHz i 8 bitami na próbkę, zapewniając przepływność 64 kb/s.

NOTE: Nieskompresowany dźwięk PCM jest przechowywany w kilku różnych formatach plików, w tym .PCM, .WAV i .AIFF.