Harde schijf

Een harde schijf (soms een "hardeschijfstation" genoemd) is een type niet-vluchtig opslagapparaat voor gegevens. Harde schijven zijn een van de meest voorkomende vormen van gegevensopslag, naast solid-state drives (SSD's). Ze worden vaak in een computer ingebouwd en rechtstreeks op het moederbord aangesloten, hoewel externe harde schijven in aparte behuizingen veelvoorkomende back-upopslagapparaten zijn. Solid-state drives hebben harde schijven in de meeste computers vervangen als primair opslagapparaat, maar harde schijven worden nog steeds vaak gebruikt als secundaire opslag.

Harde schijven slaan binaire gegevens magnetisch op verschillende ronddraaiende schijven in de schijf op. Elke schijf heeft een magnetische coating die miljarden positieve en negatieve magnetische ladingen kan bevatten. Elke afzonderlijke magnetische lading vertegenwoordigt één bit, die 1 of 0 is. Terwijl de schijven ronddraaien (meestal met 5.400 of 7.200 omwentelingen per minuut), beweegt een kleine actuatorarm over de schijven om deze magnetische ladingen te lezen en te schrijven. De schijven behouden deze ladingen ook wanneer de schijf niet op een stroombron is aangesloten, zodat de gegevens intact blijven.

In vergelijking met solid-state drives hebben harde schijven enkele technische nadelen. Ten eerste kunnen harde schijven door hun bewegende onderdelen mechanisch defect raken als de schijven of de actuatorarm beschadigd raken. Ze lezen en schrijven gegevens ook veel langzamer dan SSD's. Harde schijven zijn echter verkrijgbaar met veel hogere capaciteiten — 10 terabytes of meer in 2023 — tegen veel lagere kosten per terabyte dan SSD's. Daarom zijn ze nog steeds nuttig in situaties waarin de totale schijfruimte belangrijker is dan snelheid.