Dysk twardy

Dysk twardy (czasami nazywany „dyskiem twardym HDD”) to rodzaj nieulotnego urządzenia do przechowywania danych. Dyski twarde są jedną z najczęściej używanych form przechowywania danych, obok dysków półprzewodnikowych (SSD). Często są montowane wewnątrz komputera i podłączane bezpośrednio do płyty głównej, chociaż zewnętrzne dyski twarde w osobnych obudowach są często używane jako urządzenia do przechowywania kopii zapasowych. Dyski półprzewodnikowe zastąpiły dyski twarde jako podstawowe urządzenia pamięci masowej w większości komputerów, ale dyski twarde są nadal często używane jako dodatkowa pamięć masowa.

Dyski twarde przechowują dane binarne magnetycznie na kilku obracających się talerzach znajdujących się wewnątrz dysku. Każdy talerz ma powłokę magnetyczną, która może przechowywać miliardy dodatnich i ujemnych ładunków magnetycznych. Każdy oddzielny ładunek magnetyczny reprezentuje pojedynczy bit — 1 albo 0. Gdy talerze się obracają (zwykle z prędkością 5400 lub 7200 obrotów na minutę), niewielkie ramię mechanizmu przesuwa się nad talerzami, odczytując i zapisując te ładunki magnetyczne. Talerze zachowują te ładunki nawet po odłączeniu dysku od źródła zasilania, dzięki czemu dane pozostają nienaruszone.

W porównaniu z dyskami półprzewodnikowymi dyski twarde mają pewne wady techniczne. Po pierwsze, ponieważ zawierają ruchome części, mogą ulec awarii mechanicznej, jeśli talerze lub ramię mechanizmu zostaną uszkodzone. Odczytują i zapisują też dane znacznie wolniej niż dyski SSD. Dyski twarde są jednak dostępne w znacznie większych pojemnościach — na przykład 10 terabajtów lub większych w 2023 roku — i mają znacznie niższy koszt jednego terabajta niż dyski SSD, dlatego nadal są przydatne w sytuacjach, w których całkowita ilość miejsca na dysku jest ważniejsza niż szybkość.