Stan stały

W kontekście urządzeń elektronicznych określenie „stan stały” odnosi się do komponentu, który nie ma ruchomych części. Komponenty działające w stanie stałym wykorzystują materiały stałe, takie jak krzem, do przesyłania sygnałów elektronicznych, w przeciwieństwie do lamp próżniowych i innych komponentów mechanicznych stosowanych we wczesnych urządzeniach elektronicznych. Tego określenia często używa się konkretnie w odniesieniu do półprzewodnikowych dysków flash (SSD), w przeciwieństwie do mechanicznych dysków twardych.

Wiele wczesnych komputerowych urządzeń pamięci masowej nie działało w stanie stałym, ponieważ do przechowywania danych wykorzystywały ruchome części. Na przykład dysk twardy przechowuje dane na obracających się talerzach magnetycznych, które są odczytywane przez mechaniczne głowice odczytu/zapisu; podobnie napęd optyczny odczytuje dane z obracającej się płyty za pomocą ruchomego lasera. Jeśli podczas odczytu lub zapisu danych dysk mechaniczny zostanie nagle poruszony, może przeskoczyć i spowodować błąd odczytu, a nawet trwałe uszkodzenie głowic odczytu/zapisu oraz talerzy z danymi. Dyski półprzewodnikowe wykorzystują pamięć flash i nie mają ruchomych części, na które mogłyby wpłynąć nagłe ruchy. Dzięki temu są znacznie trwalsze i idealnie nadają się do urządzeń przenośnych.

Wszystkie współczesne urządzenia elektroniczne zawierają komponenty działające w stanie stałym, takie jak tranzystory, diody i układy scalone. Wiele komponentów komputerowych działa całkowicie w stanie stałym, bez żadnych ruchomych części mechanicznych, w tym procesory, układy pamięci, płyty główne i karty rozszerzeń. Smartfony, tablety i komputery przenośne zazwyczaj zawierają wyłącznie komponenty działające w stanie stałym — z wyjątkiem elementów dodatkowych, takich jak wentylatory chłodzące, zawiasy wyświetlaczy, klawisze klawiatury oraz przyciski zasilania i regulacji głośności.