Pamięć flash

Pamięć flash to rodzaj komputerowego układu ROM używanego w komputerach, urządzeniach mobilnych, aparatach cyfrowych i wielu innych urządzeniach elektronicznych. Jest nieulotna (zachowuje dane nawet po wyłączeniu zasilania) i półprzewodnikowa (nie ma ruchomych części). Pamięć flash przechowuje instrukcje oprogramowania układowego dla różnego rodzaju urządzeń elektronicznych — komputerów i smartfonów, urządzeń sieciowych, samochodów, telewizorów, a nawet sprzętów gospodarstwa domowego. Jest również używana do ogólnego przechowywania danych w dyskach SSD, pamięciach flash USB, kartach SD i wbudowanych dyskach urządzeń mobilnych.

Pamięć flash jest rodzajem elektrycznie kasowanej programowalnej pamięci tylko do odczytu, czyli EEPROM. Nazwa pochodzi od sposobu, w jaki pamięć kasuje dane — usuwając zawartość sekcji komórek pamięci za pomocą jednej operacji, czyli „błysku”. Pamięć flash została po raz pierwszy użyta w małych układach ROM do przechowywania ustawień BIOS-u komputera i innych danych oprogramowania układowego, ponieważ możliwość aktualizowania ich w razie potrzeby była cenna.

Z czasem koszt pamięci flash malał, a jej pojemność rosła. Tania pamięć flash umożliwiła tworzenie małych kart pamięci, takich jak SD i Compact Flash, a także małych pamięci flash USB. Jest również używana w dyskach półprzewodnikowych do komputerów, które mogą odczytywać i zapisywać dane znacznie szybciej niż starsze dyski twarde wykorzystujące obracające się talerze. Ponieważ pamięć flash jest niewielka i nie ma ruchomych części, doskonale nadaje się również do przechowywania danych na komputerach przenośnych, smartfonach i tabletach.