Typ prosty

W informatyce typ prosty to podstawowy typ danych, którego nie można rozłożyć na prostszy typ danych. Na przykład liczba całkowita jest prostym typem danych, natomiast tablica, w której można przechowywać wiele typów danych, nim nie jest.

Niektóre języki programowania obsługują więcej typów danych niż inne, a poszczególne języki nie zawsze implementują typy danych w ten sam sposób. Większość języków wysokiego poziomu ma jednak kilka wspólnych typów prostych.

Na przykład Java ma osiem prostych typów danych:

1. boolean – pojedyncza wartość TRUE lub FALSE zwykle wymaga tylko jednego (bitu)
2. byte – 8-bitowa liczba całkowita ze znakiem (od -127 do 128)
3. short – 16-bitowa liczba całkowita ze znakiem (od -32 768 do 32 767)
4. int – 32-bitowa liczba całkowita ze znakiem (od -2³¹ do -2³¹ -1)
5. long – 64-bitowa liczba całkowita ze znakiem (od -2⁶³ do -2⁶³ -1)
6. float – 32-bitowa liczba zmiennoprzecinkowa
7. double – 64-bitowa liczba zmiennoprzecinkowa
8. char – 16-bitowy znak Unicode

Typy proste obsługiwane przez poszczególne języki programowania są czasami nazywane „wbudowanymi typami danych”, ponieważ przechowują wartości bezpośrednio w pamięci. Nieproste typy danych przechowują odwołania do wartości, a nie same wartości. Przykładami nieprostych typów danych w języku Java są tablice i klasy.