Język programowania

Język programowania to zestaw poleceń, instrukcji i innej składni używanych do tworzenia programu komputerowego. Języki, których programiści używają do pisania kodu, nazywa się „językami wysokiego poziomu”. Ten kod można skompilować do „języka niskiego poziomu”, który jest rozpoznawany bezpośrednio przez sprzęt komputerowy.

Języki wysokiego poziomu są projektowane tak, aby łatwo było je czytać i rozumieć. Dzięki temu programiści mogą pisać kod źródłowy w naturalny sposób, używając logicznych słów i symboli. Na przykład słowa zastrzeżone, takie jak function, while, if i else, są używane w większości głównych języków programowania. Symbole takie jak <, >, == i != są popularnymi operatorami. Wiele języków wysokiego poziomu jest na tyle podobnych, że programiści mogą z łatwością rozumieć kod źródłowy napisany w wielu językach.

Przykładami języków wysokiego poziomu są C++, Java, Perl i PHP. Języki takie jak C++ i Java nazywa się „językami kompilowanymi”, ponieważ przed uruchomieniem kod źródłowy musi zostać skompilowany. Języki takie jak Perl i PHP nazywa się „językami interpretowanymi”, ponieważ kod źródłowy można uruchomić za pomocą interpretera bez kompilowania go. Ogólnie języki kompilowane służą do tworzenia aplikacji, natomiast języki interpretowane służą do uruchamiania skryptów, takich jak te używane do generowania treści dla dynamicznych witryn internetowych.

Języki niskiego poziomu obejmują asembler i języki maszynowe. Język asemblera zawiera listę podstawowych instrukcji i jest znacznie trudniejszy do odczytania niż język wysokiego poziomu. W rzadkich przypadkach programista może zdecydować się na napisanie podstawowego programu w asemblerze, aby zapewnić jego możliwie najbardziej wydajne działanie. Asemblera można użyć do przetłumaczenia kodu asemblera na kod maszynowy. Kod maszynowy, czyli język maszynowy, zawiera serię binarnych kodów, które są rozumiane bezpośrednio przez CPU komputera. Jak można się domyślić, język maszynowy nie jest przeznaczony do odczytywania przez ludzi.