Liczba całkowita

Liczba całkowita to liczba bez części ułamkowej ani dziesiętnej. Może być dodatnia, ujemna albo równa zero. Na przykład -46, -1, 0, 5 i 3,278 to liczby całkowite, natomiast -22.75, 3/4, √3, π i 10.333 nie są liczbami całkowitymi. Zbiór liczb całkowitych jest nieskończony i rozciąga się w obu kierunkach: dodatnim i ujemnym.

W programowaniu liczba całkowita to często używany typ danych służący do przechowywania wartości całkowitych. Liczby całkowite mogą reprezentować liczniki, ilości, wyniki, znaczniki czasu i inne wartości, które nie wymagają miejsc dziesiętnych. Często używa się ich jako indeksów określających pozycję elementu w tablicy lub na liście, przy czym pierwszą wartością jest 0.

Komputery zazwyczaj przechowują liczby całkowite za pomocą stałej liczby bitów, co ogranicza zakres wartości, które mogą reprezentować. Na przykład liczba całkowita ze znakiem o długości 32 bitów zwykle przyjmuje wartości od -2,147,483,648 do 2,147,483,647. Liczba całkowita bez znaku nie reprezentuje wartości ujemnych, dzięki czemu może przechowywać maksymalną wartość 4,294,967,295.

Dodawanie, odejmowanie lub mnożenie dwóch liczb całkowitych zawsze daje w wyniku kolejną liczbę całkowitą. Dzielenie może dać wartość ułamkową, ale wynik zależy od użytego języka programowania i typów danych. Niektóre języki, takie jak C++ i Java, wykonują dzielenie całkowite przez odrzucenie reszty, co oznacza, że wynik dzielenia 6 przez 4 wynosi 1 zamiast 1,5. Program może również zaokrąglić, obciąć lub przekonwertować wartość dziesiętną podczas zapisywania jej jako liczby całkowitej.