SDLC

Skrót od „System Development Lifecycle”. SDLC to uporządkowane podejście do tworzenia i utrzymywania systemu używanego w technologii informacyjnej. Można je stosować do sieci i usług internetowych, ale najczęściej wykorzystuje się je przy tworzeniu oprogramowania.

W przypadku oprogramowania SDLC nazywa się także „cyklem życia tworzenia aplikacji”. Niektóre modele SDLC mają zaledwie pięć etapów, podczas gdy inne obejmują ich nawet dziesięć. Typowy schemat SDLC używany do tworzenia aplikacji może obejmować następujące siedem etapów:

1. Planowanie — najbardziej podstawową częścią SDLC jest planowanie. Obejmuje ono takie działania jak określenie potrzeby stworzenia konkretnego programu, ustalenie, kim będą użytkownicy końcowi, oszacowanie kosztów tworzenia oraz czasu potrzebnego na realizację.
2. Definiowanie — na tym etapie ogólny plan tworzenia zostaje przełożony na konkretne kryteria. Określa się szczegółowe wymagania programu. Na tym etapie zespół tworzący oprogramowanie może również zdecydować, jaki język programowania zostanie użyty do zbudowania programu.
3. Projektowanie — proces ten obejmuje tworzenie interfejsu użytkownika i określanie sposobu działania programu. W przypadku większych aplikacji często tworzy się dokument specyfikacji projektu (DDS), który może wymagać sprawdzenia i zatwierdzenia przed rozpoczęciem właściwego tworzenia.
4. Budowanie — etap budowania zazwyczaj stanowi większą część procesu tworzenia oprogramowania. Obejmuje programowanie kodu źródłowego, tworzenie grafiki oraz kompilowanie składników do programu wykonywalnego. Małe projekty może realizować jeden programista, podczas gdy większe mogą obejmować wiele współpracujących zespołów. Na przykład jeden zespół może projektować interfejs użytkownika, a inny pisać kod źródłowy. W przypadku aplikacji wieloplatformowych poszczególne zespoły mogą zostać przydzielone do różnych platform.
5. Testowanie — niezwykle ważny etap testowania pozwala twórcy wykryć nieznane problemy i naprawić wszelkie błędy pojawiające się w programie. Część testów może być przeprowadzana wewnętrznie, a wersja beta oprogramowania może zostać udostępniona wybranej grupie użytkowników do testów publicznych.
6. Wdrażanie — gdy program przejdzie etap testowania, jest gotowy do wdrożenia. Na tym etapie oprogramowanie zostaje udostępnione publicznie. Może być dostarczone w formie elektronicznego pobierania lub jako oprogramowanie w pudełku, znajdujące się na płycie CD albo DVD.
7. Utrzymanie — po wydaniu aplikacji mogą nadal pojawiać się dodatkowe błędy lub zgłoszenia użytkowników dotyczące nowych funkcji. Zespół tworzący oprogramowanie musi je utrzymywać, naprawiając błędy i dodając nowe funkcje. Programy komercyjne często obejmują pewien poziom pomocy technicznej.

Powodem, dla którego powyższe etapy określa się mianem cyklu, jest ich powtarzanie przy każdym wydaniu nowej głównej wersji oprogramowania. Etap utrzymania może obejmować drobne aktualizacje, ale większość firm programistycznych utrzymuje się na rynku dzięki regularnemu wydawaniu płatnych aktualizacji (wersja 2, wersja 3 itd.). Przed rozpoczęciem prac nad nową główną wersją zespół tworzący oprogramowanie musi najpierw opracować plan (etap 1), a następnie przejść przez pozostałe etapy SDLC.