USB-C

Skrót od „Universal Serial Bus Type-C”. USB-C to rodzaj złącza USB, wprowadzonego w 2015 roku. Obsługuje USB 3.1, co oznacza, że połączenie USB-C może przesyłać dane z szybkością do 10 Gbps oraz wysyłać lub odbierać do 20 woltów lub 100 watów mocy. W przeciwieństwie do wcześniejszych portów USB typu A i USB typu B, port USB-C jest symetryczny, więc nie trzeba martwić się o podłączenie kabla niewłaściwą stroną.

Złącze USB-C jest najważniejszą zmianą w złączu USB od czasu standaryzacji interfejsu USB w 1996 roku. USB 1.1, 2.0 i 3.0 korzystały z tego samego płaskiego, prostokątnego złącza USB-A. Chociaż powstało kilka odmian USB-B, takich jak Mini-USB i Micro-USB, wszystkie są przeznaczone do urządzeń peryferyjnych, które z drugiej strony łączą się z portem typu A. Złącze typu C wprowadzone wraz z USB 3.1 zostało zaprojektowane tak, aby było takie samo na obu końcach.

Nie istnieje miniaturowa ani mikro wersja USB-C, ponieważ standardowe złącze USB-C ma mniej więcej taki sam rozmiar jak złącze Micro-USB. Oznacza to, że można go używać w małych urządzeniach, takich jak smartfony i tablety. Ponieważ USB-C obsługuje moc do 100 watów, może również służyć jako złącze zasilania laptopów. W rzeczywistości pierwsze laptopy wyposażone w porty USB-C — Apple MacBook z 2015 roku i Google Chromebook Pixel — nie mają złączy zasilania. Zamiast tego kabel zasilający podłącza się bezpośrednio do portu USB-C.

Złącze USB-C pasuje tylko do portu USB-C, ale kable USB-C są wstecznie zgodne z innymi standardami USB. Dlatego do podłączenia starszych urządzeń USB do portu USB-C można użyć adaptera USB-C do USB-A lub USB-C do USB-B. Jednak szybkość przesyłania danych i moc będą ograniczone do wartości obowiązujących w niższym standardzie.