PXE

To skrót od „Preboot Execution Environment” i zwykle wymawia się go „pixie”. PXE to zestaw standardów używanych do ładowania systemu operacyjnego przez sieć. Umożliwia administratorom sieci ładowanie lub resetowanie oprogramowania systemowego za pośrednictwem połączenia sieciowego zamiast nośnika fizycznego, takiego jak dysk USB lub DVD.

Większość komputerów ma fabrycznie zainstalowany system operacyjny (OS), który w razie potrzeby można zaktualizować lub przywrócić. Jeśli jednak komputer nie ma jeszcze systemu operacyjnego, musi obsługiwać instalowanie go od podstaw. Starsze komputery PC zapewniały tę możliwość za pośrednictwem BIOS-u, natomiast nowoczesne komputery PC mają interfejs Unified Extensible Firmware Interface (UEFI). Aby PXE działało, system klienta musi obsługiwać opcję „PXE Boot” w ustawieniach uruchamiania systemu BIOS/UEFI.

Włączenie opcji PXE Boot w systemie BIOS lub UEFI przygotowuje komputer klienta do uruchamiania z połączenia sieciowego. Jeśli PXE ma wyższy priorytet niż lokalny dysk startowy, komputer najpierw sprawdzi, czy z serwera w sieci dociera sygnał za pośrednictwem DHCP. Po ustanowieniu połączenia PXE serwer może wysyłać dane do komputera klienta za pośrednictwem TFTP. Na przykład serwer może wysłać klientowi pliki startowe lub obraz dysku, którego komputer użyje do uruchomienia.

PXE jest szczególnie przydatne w środowiskach sieciowych, w których wiele systemów jest regularnie odświeżanych lub utrzymywanych w synchronizacji. Dzięki PXE jeden serwer może jednocześnie wdrożyć system operacyjny na kilku komputerach klienckich, automatyzując proces odświeżania.