Format otwarty

Format otwarty to format pliku z publicznie dostępną specyfikacją, z której każdy może korzystać. Jest przeciwieństwem zastrzeżonego formatu pliku, który jest używany tylko przez określoną firmę tworzącą oprogramowanie lub aplikację.

Formaty otwarte umożliwiają otwieranie tego samego pliku przez wiele programów. Na przykład możesz utworzyć plik zwykłego tekstu (.TXT) w edytorze tekstu, takim jak Notatnik, a następnie otworzyć go w innej aplikacji, takiej jak Microsoft Word. Ponieważ pliki zwykłego tekstu przechowują dane w formacie otwartym, można je otworzyć w dowolnym edytorze tekstu lub edytorze tekstu.

Z kolei plik zapisany w zastrzeżonym formacie może być otwierany tylko przez odpowiednią aplikację. Na przykład dokument .PAGES można otworzyć tylko w programie Apple Pages. Plik .PRPROJ można otworzyć tylko w programie Adobe Premiere.

W ostatnich latach wiele firm tworzących oprogramowanie przeszło z formatów zastrzeżonych na formaty otwarte. W 2007 roku Microsoft zastąpił zastrzeżone formaty plików pakietu Office (.DOC, .XLS, .PPT) formatami otwartymi (.DOCX, .XLSX, .PPTX). Nowe formaty pakietu Office, określane jako „Open XML”, używają standardowej kompresji Zip i zawierają dane przechowywane w zwykłym formacie XML. Może je otworzyć każda aplikacja obsługująca publicznie dostępną specyfikację Open XML. W 2008 roku firma Adobe uczyniła format PDF otwartym standardem. Specyfikację formatu .PDF utrzymuje obecnie Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna (ISO).

Formaty częściowo otwarte

Niektóre formaty plików są „częściowo otwarte”, co oznacza, że specyfikacja jest częściowo udostępniona do publicznego użytku. Inne aplikacje mogą otwierać te pliki, ale mogą mieć ograniczone możliwości ich edytowania i zapisywania. Przykłady częściowo otwartych formatów to dokumenty programu Photoshop (.PSD), rysunki programu CorelDRAW (.CDR) oraz rysunki programu AutoCAD (.DWG).