XML

Skrót od „Extensible Markup Language”.

XML to język znaczników i format pliku, który definiuje i przechowuje dowolne zestawy danych w ustandaryzowany sposób. Podobnie jak HTML, XML używa znaczników do przechowywania i porządkowania danych, ale w przeciwieństwie do HTML nie definiuje tych znaczników z góry. Zamiast tego autorzy mogą definiować własne znaczniki XML, aby określać typ zawartości. Podobnie jak pliki HTML, pliki XML są przechowywane jako zwykły tekst. Prawidłowo sformatowany plik XML jest czytelny zarówno dla ludzi, jak i dla komputerów.

Chociaż XML określa się jako język znaczników, można go również uznać za „metajęzyk”, który definiuje inne języki znaczników do konkretnych zastosowań. Niestandardowe znaczniki XML używane do porządkowania danych mogą definiować wszystko, co autor uzna za potrzebne. Pliki XML są bardzo elastyczne i używa się ich w wielu kontekstach — kanały RSS, grafiki SVG i dokumenty Microsoft Office to przykłady typów plików opartych na strukturze XML.

Struktura pliku XML jest bardzo podobna do struktury pliku HTML. Plik HTML używa z góry określonych znaczników, które decydują o sposobie wyświetlania informacji, natomiast plik XML używa niestandardowych znaczników, aby pokazać, jak uporządkowane są dane. Poniżej znajduje się przykład pliku XML pokazujący, jak przechowywać przepis w formacie XML.

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<recipe>
<name>Ice Cream Sundae</name>
<description>A simple ice cream treat</description>
<ingredients>
 <ingredient>
  <item>Vanilla Ice Cream</item>
  <quantity>1 cup</quantity>
 </ingredient>
 <ingredient>
  <item>Chocolate Syrup</item>
  <quantity>2 Tbsp</quantity>
 </ingredient>
</ingredients>
<instructions>
 <step>Scoop ice cream into bowl and drizzle with chocolate syrup. Enjoy!</step>
</instructions>
</recipe>

Zamiast korzystać ze z góry określonych znaczników, jak w HTML, format XML pozwala używać niestandardowych znaczników do definiowania dowolnych potrzebnych danych. W tym przykładzie znacznik recipe obejmuje cały przepis, znaczniki name i description definiują podstawowe informacje o nim, znacznik ingredients zawiera poszczególne składniki, każdy znacznik ingredient ma znaczniki określające zarówno nazwę danego item, jak i jego quantity, a znacznik instructions zawiera każdy step wymagany do przygotowania przepisu.