Zwykły tekst

Zwykły tekst to tekst cyfrowy bez żadnego formatowania. Zawiera tylko standardowe znaki, takie jak litery, cyfry i symbole interpunkcyjne. Zwykły tekst nie obsługuje zmiany czcionki, rozmiaru ani stylu tekstu. Nie pozwala także dodawać innych elementów, takich jak tabele czy osadzone obrazy. Jest jednym z dwóch typów tekstu; drugi, który obejmuje opcje formatowania, jest znany jako tekst sformatowany.

Zwykły tekst wymaga mniej danych niż tekst sformatowany, co czyni go najbardziej wydajnym sposobem przechowywania tekstu. ASCII był historycznie główną metodą kodowania zwykłego tekstu, ale coraz częściej stosuje się nowoczesne formaty, takie jak UTF-8 i UTF-16, które obsługują szerszy zestaw znaków. Te metody kodowania mogą przechowywać większość pojedynczych liter lub symboli, używając do tego tylko 1 lub 2 bajtów każdego. Programy komputerowe zapisują jako zwykły tekst pliki zawierające kod źródłowy, pliki HTML i inne pliki w językach znaczników, pliki dziennika oraz pliki konfiguracyjne.

Większość systemów operacyjnych zawiera co najmniej jeden wbudowany edytor zwykłego tekstu. Windows zawiera Notatnik, a macOS zawiera TextEdit, natomiast systemy Unix i Linux często są dostarczane z wieloma edytorami, takimi jak Emacs, Nano, Pico i Vim. Edytory tekstu mogą tworzyć i otwierać pliki zwykłego tekstu lub konwertować je na tekst sformatowany, umożliwiając dodawanie formatowania; mogą także usuwać formatowanie z tekstu sformatowanego, aby przekonwertować go na zwykły tekst. Zaawansowane edytory tekstu przeznaczone dla twórców oprogramowania i stron internetowych mają specjalne funkcje, które automatycznie wyróżniają określoną składnię w językach programowania. Na przykład edytor tekstu przeznaczony dla twórcy stron internetowych automatycznie wyróżni znaczniki HTML, łącza i inne bloki kodu, aby pomóc je uwidocznić.

NOTE: Pliki zwykłego tekstu używają wielu różnych rozszerzeń zależnie od ich przeznaczenia. Ogólne pliki tekstowe używają rozszerzenia .TXT. Każdy język programowania i język znaczników ma własne rozszerzenie, takie jak .C, .PY lub .HTML. Typowe rozszerzenia plików konfiguracyjnych to .CONF, .CFG i .INI.