Wielordzeniowy

Technologia wielordzeniowa odnosi się do CPU zawierających co najmniej dwa rdzenie obliczeniowe. Rdzenie te działają jak osobne procesory w jednym układzie scalonym. Korzystając z wielu rdzeni, producenci procesorów mogą zwiększyć wydajność CPU bez podnoszenia częstotliwości taktowania procesora. Ponieważ w ostatnich latach górna granica częstotliwości taktowania ustabilizowała się, procesory wielordzeniowe stały się powszechnym sposobem zwiększania wydajności obliczeniowej.

Większość współczesnych komputerów ma co najmniej dwa rdzenie, czyli procesor dwurdzeniowy. Niektóre komputery z wyższej półki mają procesory czterordzeniowe (czterordzeniowe), sześcio- lub ośmiordzeniowe. Chociaż dodanie większej liczby rdzeni nie zwiększa ogólnej wydajności obliczeniowej proporcjonalnie (dwa rdzenie nie oznaczają dwukrotnie większej szybkości), procesory wielordzeniowe zapewniają znaczny wzrost wydajności w porównaniu z procesorami jednordzeniowymi. Ponadto procesor wielordzeniowy może działać wydajniej niż procesor jednordzeniowy, ponieważ nie wszystkie rdzenie muszą być aktywne, jeśli nie są potrzebne. Na przykład technologia „Turbo Boost Technology” firmy Intel może wyłączać zasilanie całych rdzeni, gdy nie są używane.

Ważne jest, aby zrozumieć, że wiele rdzeni to nie to samo co wiele CPU. Chociaż komputer wielordzeniowy może zawierać dwa rdzenie obliczeniowe w jednym układzie scalonym, komputer wieloprocesorowy może mieć dwa CPU, z których każdy ma jeden rdzeń obliczeniowy. Ponieważ komputery wielordzeniowe są bardziej energooszczędne i ekonomiczne, stały się popularniejsze niż komputery wieloprocesorowe. Niektóre komputery z wyższej półki łączą jednak obie technologie i zawierają wiele CPU, z których każdy ma wiele rdzeni.