CRT

Skrót od „Cathode Ray Tube”.

Monitory CRT były rodzajem analogowych monitorów komputerowych i telewizorów, powszechnie używanym do połowy lat 2000. Monitor CRT działa, wystrzeliwując elektrony z tylnej części lampy próżniowej w kierunku układu kropek luminoforu pokrywających wewnętrzną stronę szklanego ekranu. Te kropki luminoforu — ułożone w paski w kolorach czerwonym, zielonym i niebieskim (RGB) — świecą po trafieniu elektronu, tworząc obraz.

W porównaniu ze współczesnymi monitorami LCD monitory CRT były duże i ciężkie. Lampa próżniowa stosowana w monitorze CRT wymagała grubej, pokrytej ołowiem szyby, aby wytrzymać ciśnienie; większe monitory wymagały grubszej szyby, przez co były jeszcze cięższe. Monitor CRT o przekątnej 17 cali był jednym z najczęściej spotykanych rozmiarów i zwykle ważył około 35 lub 40 funtów (15–18 kg). Długość wymagana do działania lampy próżniowej sprawiała, że większość monitorów CRT była głębsza niż szersza lub wysoka, a kształt lampy powodował, że ich ciężar był znacznie przesunięty do przodu.

Mimo że monitory CRT zostały całkowicie wyparte z rynku przez płaskie monitory LCD, w okresie, gdy oba typy były dostępne, monitory CRT miały pewne zalety w porównaniu z monitorami LCD. Monitory CRT potrafiły dokładniej odwzorowywać kolory niż pierwsze monitory LCD. Nie miały natywnej rozdzielczości, dzięki czemu można było przełączać się między rozdzielczościami bez utraty jakości obrazu. Wyświetlały także obraz szybciej i charakteryzowały się mniejszym opóźnieniem wejściowym.