Pamięć podręczna

Pamięć podręczna, wymawiana po angielsku „cash” (a nie „catch” ani „cashay”), przechowuje ostatnio używane informacje, aby można było szybko uzyskać do nich dostęp w późniejszym czasie. Komputery korzystają z kilku różnych rodzajów pamięci podręcznej, aby działać wydajniej, a tym samym poprawiać wydajność. Typowe rodzaje pamięci podręcznej to pamięć podręczna przeglądarki, pamięć podręczna dysku, pamięć podręczna pamięci oraz pamięć podręczna procesora.

1. Pamięć podręczna przeglądarki — większość przeglądarek internetowych buforuje dane stron internetowych domyślnie. Na przykład podczas odwiedzania strony przeglądarka może buforować kod HTML, obrazy oraz pliki CSS i JavaScript, do których odwołuje się strona. Gdy przeglądasz inne strony w tej samej witrynie, które używają tych samych obrazów, plików CSS lub JavaScriptu, przeglądarka nie musi ponownie pobierać tych plików. Zamiast tego może po prostu wczytać je z pamięci podręcznej przechowywanej na lokalnym dysku twardym.
2. Pamięć podręczna pamięci — gdy działa aplikacja, może buforować określone dane w pamięci systemowej, czyli RAM. Na przykład podczas pracy nad projektem wideo edytor wideo może wczytać określone klipy wideo i ścieżki dźwiękowe z dysku twardego do pamięci RAM. Ponieważ dostęp do pamięci RAM jest znacznie szybszy niż dostęp do dysku twardego, zmniejsza to opóźnienia podczas importowania i edytowania plików.
3. Pamięć podręczna dysku — większość dysków HDD i SSD zawiera niewielką ilość pamięci RAM pełniącą funkcję pamięci podręcznej dysku. Typowa pamięć podręczna dysku twardego o pojemności 1 terabajta ma 32 megabajty, podczas gdy dysk twardy o pojemności 2 TB może mieć pamięć podręczną o wielkości 64 MB. Ta niewielka ilość pamięci RAM może znacznie zwiększyć wydajność dysku. Na przykład po otwarciu folderu zawierającego dużą liczbę plików odwołania do plików mogą zostać automatycznie zapisane w pamięci podręcznej dysku. Przy następnym otwarciu folderu lista plików może wczytać się natychmiast, zamiast pojawić się dopiero po kilku sekundach.
4. Pamięć podręczna procesora — pamięci podręczne procesora są jeszcze mniejsze niż pamięci podręczne dysku. Dzieje się tak, ponieważ pamięć podręczna procesora zawiera niewielkie bloki danych, takie jak często używane instrukcje, do których CPU może szybko uzyskać dostęp. Nowoczesne procesory często zawierają pamięć podręczną L1 znajdującą się bezpośrednio przy procesorze oraz pamięć podręczną L2 położoną nieco dalej. Pamięć podręczna L1 jest najmniejsza (około 64 KB), natomiast pamięć podręczna L2 może mieć około 2 MB. Niektóre procesory z wyższej półki zawierają także pamięć podręczną L3, która jest większa od pamięci podręcznej L2. Gdy procesor uzyskuje dostęp do danych z pamięci podręcznej wyższego poziomu, może również przenieść te dane do pamięci podręcznej niższego poziomu, aby następnym razem dostęp do nich był szybszy.

Większość operacji buforowania odbywa się w tle, więc nawet nie zauważysz, że mają miejsce. W rzeczywistości jedyną pamięcią podręczną z powyższych, nad którą możesz mieć kontrolę, jest pamięć podręczna przeglądarki. Możesz otworzyć ustawienia przeglądarki, aby wyświetlić ustawienia pamięci podręcznej i zmienić jej rozmiar lub opróżnić ją w razie potrzeby.