ATA

To skrót od „Advanced Technology Attachment”.

ATA był standardowym interfejsem służącym do podłączania dysków twardych i napędów dyskietek do komputera. Kontroler był zintegrowany bezpośrednio z dyskiem, dlatego dysk ATA nie wymagał oddzielnej karty kontrolera do połączenia z płytą główną. Po wprowadzeniu interfejsu SATA na początku lat 2000. interfejs ATA został wstecznie przemianowany na „PATA”, czyli „Parallel ATA”.

Interfejs ATA wykorzystywał 40-stykowe kable taśmowe do podłączania dysków do płyty głównej. Kable te mogły mieć trzy złącza, co pozwalało dwóm dyskom współdzielić jeden kabel. Aby płyta główna mogła wysyłać dane do właściwego dysku, dyski ATA musiały być oznaczone jako „Device 0” (dysk podstawowy) lub „Device 1” (dysk dodatkowy) za pomocą zworek umieszczonych na dysku obok złącza ATA. W danym momencie tylko jeden dysk podłączony do kabla mógł komunikować się z systemem, a Device 0 zawsze miał wyższy priorytet. Późniejsze wersje specyfikacji ATA dodały tryb „cable select”, który automatycznie określał role na podstawie złącza, do którego podłączono dysk.

Standard ATA był kilkakrotnie aktualizowany w latach 90. Każda nowa wersja dodawała nowe tryby transferu DMA, aby zwiększyć wydajność dysków. ATA-4 dodał polecenia ATA Packet Interface (ATAPI), które zapewniały obsługę innych rodzajów napędów pamięci masowej — napędów optycznych, napędów taśmowych i wymiennych napędów dyskowych o dużej pojemności. Końcowe wersje, ATA-7 i ATA-8, obsługiwały prędkości transferu danych do 133 megabajtów na sekundę. Interfejs ATA został ostatecznie wyparty przez interfejs SATA, który oferował większe prędkości transferu, mniejsze złącze i obsługę wymiany podczas pracy.

NOTE: Interfejs ATA był również znany jako interfejs Integrated Drive Electronics (IDE).