4G

4G is een verzameling mobiele datatechnologieën van de vierde generatie. Het volgt 3G op en wordt ook "IMT-Advanced" of "International Mobile Telecommunications Advanced" genoemd. 4G werd al in 2005 beschikbaar in Zuid-Korea onder de naam WiMAX en werd in de daaropvolgende jaren in verschillende Europese landen uitgerold. In 2009 werd het beschikbaar in de Verenigde Staten, waarbij Sprint de eerste provider was die een mobiel 4G-netwerk aanbood.

Alle 4G-standaarden moeten voldoen aan een reeks specificaties die door de International Telecommunications Union zijn opgesteld. Zo moeten alle 4G-technologieën bijvoorbeeld piekgegevensoverdrachtssnelheden van ten minste 100 Mbps bieden. Hoewel de werkelijke downloadsnelheden en uploadsnelheden kunnen variëren op basis van de signaalsterkte en draadloze interferentie, kunnen de gegevensoverdrachtssnelheden van 4G die van kabelmodem- en DSL-verbindingen daadwerkelijk overtreffen.

Net als bij 3G bestaat er geen afzonderlijke 4G-standaard. In plaats daarvan gebruiken verschillende mobiele providers verschillende technologieën die aan de 4G-vereisten voldoen. WiMAX is bijvoorbeeld een populaire 4G-technologie die in Azië en Oost-Europa wordt gebruikt, terwijl LTE (Long Term Evolution) populairder is in Scandinavië en de Verenigde Staten.