4G

4G to zbiór technologii komórkowej transmisji danych czwartej generacji. Jest następcą standardu 3G i jest również nazywany „IMT-Advanced” lub „International Mobile Telecommunications Advanced”. Technologia 4G została udostępniona już w 2005 roku w Korei Południowej pod nazwą WiMAX, a w ciągu kilku następnych lat wdrożono ją w kilku krajach europejskich. W Stanach Zjednoczonych stała się dostępna w 2009 roku, a Sprint był pierwszym operatorem, który zaoferował sieć komórkową 4G.

Wszystkie standardy 4G muszą spełniać zestaw specyfikacji utworzonych przez Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny. Na przykład wszystkie technologie 4G muszą zapewniać maksymalną szybkość przesyłania danych wynoszącą co najmniej 100 Mb/s. Chociaż rzeczywiste szybkości pobierania i wysyłania mogą się różnić w zależności od siły sygnału i zakłóceń bezprzewodowych, szybkości przesyłania danych w sieciach 4G mogą w rzeczywistości przewyższać szybkości oferowane przez połączenia za pośrednictwem modemu kablowego i DSL.

Podobnie jak w przypadku 3G, nie istnieje jeden standard 4G. Zamiast tego różni operatorzy komórkowi korzystają z różnych technologii spełniających wymagania 4G. Na przykład WiMAX to popularna technologia 4G używana w Azji i Europie Wschodniej, podczas gdy LTE (Long Term Evolution) jest popularniejsze w Skandynawii i Stanach Zjednoczonych.