Relacyjna baza danych

Relacyjna baza danych to model bazy danych, który przechowuje dane w tabelach. Zdecydowana większość baz danych używanych we współczesnych aplikacjach to bazy relacyjne, dlatego terminy „baza danych” i „relacyjna baza danych” są często używane zamiennie. Podobnie większość systemów zarządzania bazami danych (DBMS) to relacyjne systemy zarządzania bazami danych (RDBMS). Inne modele baz danych obejmują bazy płaskich plików i bazy hierarchiczne, choć są one rzadko używane.

Każda tabela w relacyjnej bazie danych zawiera wiersze (rekordy) i kolumny (pola). W terminologii informatycznej wiersze są czasami nazywane „krotkami”, kolumny mogą być określane jako „atrybuty”, a same tabele mogą być nazywane „relacjami”. Tabelę można wyobrazić sobie jako macierz wierszy i kolumn, w której każde przecięcie wiersza i kolumny zawiera określoną wartość. Jest ona „relacyjna”, ponieważ wszystkie rekordy mają te same pola.

Tabele baz danych często zawierają klucz główny, który zapewnia unikatowy identyfikator każdego wiersza w tabeli. Klucz może być przypisany do kolumny (co wymaga unikatowej wartości w każdym wierszu) albo może składać się z wielu kolumn, które razem tworzą unikatową kombinację wartości. W obu przypadkach klucz główny zapewnia wydajny sposób indeksowania danych i może służyć do udostępniania wartości między tabelami w bazie danych. Na przykład wartość klucza głównego z jednej tabeli można przypisać do pola w wierszu innej tabeli. Wartości importowane z innych tabel są nazywane kluczami obcymi.

Standardowym sposobem uzyskiwania dostępu do danych z relacyjnej bazy danych jest użycie zapytania SQL (Structured Query Language). Zapytań SQL można używać do tworzenia, modyfikowania i usuwania tabel, a także wybierania, wstawiania i usuwania danych z istniejących tabel.