Klucz główny

Klucz główny to unikatowa wartość identyfikująca rekord w tabeli bazy danych. Zazwyczaj jest to liczba, często generowana sekwencyjnie podczas tworzenia przez bazę danych nowych rekordów, ale jako kluczy głównych można również używać tekstowych ciągów znaków, jeśli zagwarantuje się ich unikatowość. Relacyjne bazy danych używają kluczy głównych do tworzenia powiązań między rekordami w oddzielnych tabelach.

Podczas tworzenia tabeli można wybrać kilka sposobów przypisywania kluczy głównych. Po pierwsze, można wybrać klucz główny spośród istniejących informacji w rekordzie, takich jak numer telefonu klienta lub numer ubezpieczenia społecznego; taki rodzaj klucza głównego nazywa się „kluczem naturalnym”. Z kolei „klucz zastępczy” to wartość generowana wyłącznie po to, aby pełnić funkcję klucza głównego. DBMS może generować klucz zastępczy sekwencyjnie podczas dodawania nowych rekordów albo zamiast tego wygenerować losową liczbę lub UUID. Jeśli DMBS musi usunąć rekord, zwykle zachowuje jego klucz główny i nie używa go ponownie.

Relacyjne bazy danych używają kluczy głównych, aby zapewnić unikatowość każdego rekordu w tabeli oraz tworzyć powiązania między rekordami w tabelach. Na przykład baza danych klientów może zawierać tabelę Customer Identification z imionami i nazwiskami oraz adresami e-mail, a także drugą tabelę Shipping Address z adresami ulic. Tabela Customer Identification może używać wygenerowanego identyfikatora UUID w polu Customer ID jako klucza głównego, dzięki czemu klienci mogą aktualizować swoje dane bez zmiany sposobu, w jaki DBMS odwołuje się do tego rekordu. Tymczasem tabela Shipping Address zapisuje każdy adres wysyłkowy w systemie jako oddzielny rekord z sekwencyjnym numerem ID, który zwiększa się przy każdym nowym adresie. Dzięki temu rekord w tabeli Customer Identification może powiązać każdy rekord klienta z jednym adresem lub większą ich liczbą, używając klucza głównego z tabeli adresów jako klucza obcego w rekordzie klienta.