HD
To skrót od „High Definition”. HD opisuje każdy materiał wideo o rozdzielczości większej niż rozdzielczość standardowa (SD). Chociaż termin „wysoka rozdzielczość” ma szerokie znaczenie, może też odnosić się do konkretnej rozdzielczości HD, takiej jak 1920x1080 pikseli.
Przed wprowadzeniem HDTV pod koniec lat 90. najczęściej używane rozdzielczości wideo wynosiły 640x480 (NTSC) i 720x576 (PAL oraz SECAM). Format NTSC (National Television Standards Committee) był standardem w Stanach Zjednoczonych i Japonii, podczas gdy w Europie i innych częściach świata używano PAL (Phase Alternating Line) lub SECAM (Sequential Color and Memory). Rozdzielczości te zaczęto nazywać „standardową rozdzielczością” (SD) dopiero po wprowadzeniu „wysokiej rozdzielczości” (HD).
Gdy urządzenia HD po raz pierwszy pojawiły się na rynku, istniały trzy standardowe warianty:
- 720p — 1280x720 skanowanie progresywne
- 1080i — 1920x1080 skanowanie z przeplotem
- 1080p — 1920x1080 skanowanie progresywne
720p, nazywane również „HD ready”, było standardowym formatem wideo DVD, natomiast 1080i i 1080p, nazywane „Full HD”, były najczęściej używane w transmisjach HD. Ponieważ pierwsze telewizory HD obsługiwały tylko 1080i, standardowym formatem transmisji HD było 1080i. Dopiero gdy dostępne stały się płyty Blu-ray, standardem stało się 1080p.
Ponieważ termin „HD” odnosi się do każdej rozdzielczości większej niż standardowa, obejmuje również wyższe rozdzielczości, takie jak 4K i 8K. Aby uniknąć niejednoznaczności, rozdzielczość 4K (3840x2160) jest zwykle nazywana Ultra HD lub UHD, natomiast HD najczęściej opisuje obraz wideo o rozdzielczości 1920x1080.
Sprawdź swoją wiedzę