HD
Staat voor "High Definition." HD beschrijft elke video met een resolutie die hoger is dan die van video met standaarddefinitie (SD). Hoewel "high-definition" een brede betekenis heeft, kan het ook verwijzen naar een specifieke HD-resolutie, zoals 1920x1080 pixels.
Voordat HDTV eind jaren 1990 werd geïntroduceerd, waren 640x480 (NTSC) en 720x576 (PAL en SECAM) de meest gebruikte videoresoluties. Het NTSC-formaat (National Television Standards Committee) was de standaard in de VS en Japan, terwijl Europa en andere delen van de wereld PAL (Phase Alternating Line) of SECAM (Sequential Color and Memory) gebruikten. Deze resoluties werden pas "standaarddefinitie" (SD) genoemd nadat "high definition" (HD) was geïntroduceerd.
Toen HD-apparaten voor het eerst op de markt kwamen, waren er drie standaardversies:
- 720p - 1280x720 progressieve scan
- 1080i - 1920x1080 interlaced
- 1080p - 1920x1080 progressieve scan
720p, ook wel "HD ready" genoemd, was het standaard dvd-videoformaat, terwijl 1080i en 1080p, ook wel "Full HD" genoemd, meestal werden gebruikt voor HD-uitzendingen. Omdat vroege HD-televisies alleen 1080i ondersteunden, was 1080i het standaardformaat voor HD-uitzendingen. Pas toen Blu-ray-schijven beschikbaar kwamen, werd 1080p de standaard.
Omdat "HD" verwijst naar elke resolutie die hoger is dan standaarddefinitie, omvat het ook hogere resoluties zoals 4K en 8K. Om dubbelzinnigheid te voorkomen, wordt de 4K-resolutie (3840x2160) doorgaans Ultra HD of UHD genoemd, terwijl HD meestal verwijst naar video met een resolutie van 1920x1080.
Test je kennis