UUID

Skrót od „Universally Unique Identifier”. UUID to 128-bitowa liczba używana do identyfikowania unikatowego obiektu w systemie komputerowym. Przykładami są obiekty w programach, parametry w adresach URL oraz etykiety poszczególnych urządzeń sprzętowych.

Większość identyfikatorów UUID jest zapisywana w notacji szesnastkowej za pomocą 32 znaków podzielonych czterema łącznikami. Poniżej znajduje się przykładowy identyfikator UUID:

90f51180-158b-11eb-adc1-0242ac120003

Chociaż istnieje kilka sposobów generowania identyfikatorów UUID, pierwszy ciąg znaków zazwyczaj opiera się na znaczniku czasu (bieżącej godzinie) systemu hosta. Pierwszy standard UUID (wersja 1), powszechnie używany w latach 90., miał następujący format:

1. pierwsze 8 znaków — „niskie” 32 bity znacznika czasu
2. kolejne 4 znaki — „środkowe” 16 bitów znacznika czasu
3. kolejne 4 znaki — „wysokie” 16 bitów znacznika czasu
4. kolejne 4 znaki — 16-bitowa wartość „wariantu” w sekwencji zegara
5. ostatnie 12 znaków — 48-bitowy identyfikator hosta

Połączenie losowego 48-bitowego identyfikatora hosta z 64-bitowym znacznikiem czasu i 16-bitową wartością „wariantu” sprawia, że niemal niemożliwe jest, aby dwa identyfikatory UUID były identyczne. W przypadku użycia czwartej wersji standardu UUID (UUID4) prawdopodobieństwo wygenerowania dwóch takich samych identyfikatorów UUID wynosi 1 do 10³⁷. Nawet jeśli co sekundę generowane są miliony identyfikatorów UUID, utworzenie zduplikowanego identyfikatora UUID przez kilka dziesięcioleci jest mało prawdopodobne.

UUID a GUID

W większości przypadków UUID i GUID są synonimami. GUID (Globally Unique Identifier) ma taką samą liczbę cyfr i taki sam format jak UUID. Firma Microsoft często używa jednak terminu GUID (zamiast UUID) do określania unikatowych identyfikatorów na urządzeniach z systemem Windows. Platforma Microsoft .NET Framework zawiera funkcję NewGuid(), która generuje identyfikator GUID w programie.