IPv6

Staat voor "Internet Protocol version 6."

IPv6 is de meest recente versie van het Internet Protocol (IP). Het biedt een identificatie- en locatiesysteem voor apparaten die met het internet zijn verbonden en wijst IP-adressen toe aan apparaten, zodat netwerkapparatuur verkeer kan routeren. IPv6 vervangt geleidelijk de vorige standaard, IPv4, en lost het probleem van de uitputting van IPv4-adressen op.

Elk apparaat dat met het internet is verbonden, heeft een IP-adres nodig voor identificatie, zodat andere apparaten het kunnen gebruiken om gegevens naar het apparaat te sturen. IPv4 gebruikt adressen van 32 bits, waarmee bijna 4,3 miljard unieke adressen mogelijk zijn. Hoewel dit voldoende was in de beginperiode van het internet, zijn er nu veel meer apparaten met internetverbinding dan er mogelijke IPv4-adressen zijn. IPv6 gebruikt in plaats daarvan adressen van 128 bits, waardoor er genoeg adresruimte is voor 340 undeciljoen (of 340 biljoen biljoen biljoen) unieke IP-adressen — genoeg om in de praktijk onbeperkt te zijn.

Een IPv6-adres bestaat uit 8 groepen van 4 hexadecimale cijfers, waardoor het langer en complexer is dan een IPv4-adres. Vergelijk bijvoorbeeld een eenvoudig IPv4-adres zoals 192.168.0.47 met een complexer IPv6-adres:

2001:0db8:85a3:0000:0000:8a2e:0370:7334

Naast een aanzienlijke uitbreiding van de beschikbare adresruimte voegt IPv6 verschillende andere verbeteringen toe aan het IP-protocol. Het biedt ingebouwde ondersteuning voor IPsec-beveiliging en multicast-gegevensstromen (beide optionele functies in IPv4). IPv6 gebruikt een eenvoudigere pakketheader om de verwerkingsbelasting tijdens het routeren te verminderen. Ook wordt het automatisch configureren van netwerkadressen eenvoudiger, zodat apparaten gemakkelijker verbinding kunnen maken met netwerken. Tot slot vermindert IPv6 de noodzaak voor NAT op lokale netwerken, wat de betrouwbaarheid verbetert voor diensten zoals VoIP-telefonie.

IPv6-adoptie

De uitrol van IPv6 begon halverwege de jaren 2000, toen softwaremakers ondersteuning toevoegden aan besturingssystemen en netwerkinfrastructuur. Ondersteuning voor DNS-servers begon in sommige landen in 2004. In 2008 was het mogelijk om elke domeinnaam via IPv6 op te zoeken, en verschillende grote bedrijven schakelden in 2012 permanent IPv6-ondersteuning in op hun webservers. Veel netwerken werken echter nog steeds met IPv4, omdat de invoering van IPv6 geleidelijk verloopt; in 2023 gebruikte bijna de helft van het verkeer naar Google IPv6, tegenover slechts 1,5% tien jaar eerder.