DVD+R

Staat voor "Digital Versatile Disc Recordable" en wordt uitgesproken als "DVD plus R.".

DVD+R is een van twee standaarden voor beschrijfbare DVD's, naast DVD-R. Gegevens die naar een DVD+R zijn geschreven, zijn permanent en kunnen niet worden gewist of gewijzigd zodra ze op de schijf staan. DVD+R-schijven zijn iets minder compatibel met DVD-spelers dan het concurrerende DVD-R-formaat, maar de meeste DVD-spelers en -stations kunnen ze lezen. DVD+R-schijven met één laag hebben een capaciteit van 4,7 GB aan gegevens of video; schijven met twee lagen verhogen dit tot 8,5 GB. Alleen een compatibel DVD+R- of Hybrid (DVD±R)-station kan naar een DVD+R-schijf schrijven. De herschrijfbare versie van DVD+R heet DVD+RW.

DVD+R- en DVD-R-schijven zijn beide beschrijfbare indelingen voor optische media die volgens hetzelfde principe werken: een laser brandt een reeks plekken in een laag hittegevoelige kleurstof op een lege schijf. Deze plekken hebben dezelfde functie als de putjes op een professioneel geperste DVD. Ze coderen digitale gegevens die de laser in het station leest en decodeert. Beide typen hebben microscopisch kleine groeven die van het begin tot het einde lopen om de laser te geleiden en op het juiste spoor te houden. Deze groef vertoont een kleine maar constante afwijking, waardoor de schijf met de juiste snelheid draait. Op een DVD+R-schijf beweegt de groef met een veel hogere frequentie, 817,4 kHz, vergeleken met 140,6 kHz op een DVD-R.

Het andere belangrijke verschil tussen de twee standaarden is dat DVD+R-stations een nauwkeurigere methode gebruiken om bij te houden waar gegevens op de schijf zijn geschreven. Daardoor is het eenvoudiger om over meerdere sessies informatie toe te voegen. Het starten van een tweede schrijfsessie op een DVD-R vereist een grotere buffer tussen de twee sessies, waardoor een kleine hoeveelheid schijfruimte verloren gaat. DVD+R-schijven zijn ook iets goedkoper om te produceren.

Concurrerende indelingen

DVD-R en DVD+R zijn twee vergelijkbare standaarden voor het schrijven naar een DVD. Ze zijn ongeveer in dezelfde periode ontwikkeld door twee concurrerende industriegroepen. Het DVD-R-formaat werd in 1997 als eerste ontwikkeld door Pioneer, met steun van de DVD Forum-licentiegroep. Sony en Philips richtten de DVD+RW Alliance op en ontwikkelden DVD+R in 2002 als concurrerende standaard, waarbij ze een deel van dezelfde technologie gebruikten die de twee bedrijven jaren eerder voor de CD-R-standaard hadden gebruikt. Het DVD Forum had zeggenschap over alle officiële DVD-licenties en -logo's en kende DVD+R pas enkele jaren later de status van officieel DVD-product toe.

De technologie die door beide standaarden wordt gebruikt, leek voldoende op elkaar dat schijfstations die naar het ene formaat konden schrijven, technisch gezien ook naar het andere konden schrijven. Fabrikanten van stations moesten echter licentiekosten betalen aan de groep waarvan ze de standaard ondersteunden. Stations waren aanvankelijk beperkt tot de ene of de andere standaard, maar uiteindelijk begonnen fabrikanten beide technologieën in licentie te nemen en "Hybrid"- of "DVD±R"-stations te produceren die beide formaten ondersteunden.