DVD+R

Skrót od „Digital Versatile Disc Recordable”, wymawiany „DVD plus R”.

DVD+R to jeden z dwóch standardów nagrywalnych płyt DVD, obok DVD-R. Dane zapisane na płycie DVD+R są trwałe i nie można ich usunąć ani zmodyfikować po zapisaniu na płycie. Płyty DVD+R są nieco mniej kompatybilne z odtwarzaczami DVD niż konkurencyjny format DVD-R, ale większość odtwarzaczy i napędów DVD może je odczytać. Jednowarstwowe płyty DVD+R mają pojemność 4,7 GB danych lub nagrania wideo, a płyty dwuwarstwowe zwiększają ją do 8,5 GB. Tylko zgodny napęd DVD+R lub hybrydowy (DVD±R) może zapisywać dane na płycie DVD+R. Wielokrotnego zapisu wersja DVD+R nosi nazwę DVD+RW.

Płyty DVD+R i DVD-R to nagrywalne formaty nośników optycznych, które działają na tej samej zasadzie: laser wypala serię punktów na warstwie światłoczułego barwnika na czystej płycie. Punkty te pełnią taką samą funkcję jak wgłębienia na profesjonalnie tłoczonej płycie DVD, kodując cyfrowe dane, które laser w napędzie odczytuje i dekoduje. Oba typy płyt mają mikroskopijne rowki biegnące od początku do końca, które prowadzą laser i utrzymują go na właściwym torze. Rowek ten ma niewielkie, ale stałe odchylenie, które zapewnia obracanie się płyty z właściwą prędkością. Na płycie DVD+R odchylenie występuje ze znacznie większą częstotliwością — 817,4 kHz — w porównaniu z 140,6 kHz na płycie DVD-R.

Inna istotna różnica między tymi dwoma standardami polega na tym, że napędy DVD+R używają dokładniejszej metody śledzenia miejsca zapisu danych na płycie, dzięki czemu łatwiej dodawać informacje podczas wielu sesji. Rozpoczęcie drugiej sesji zapisu na płycie DVD-R wymaga większego bufora między obiema sesjami, co powoduje utratę niewielkiej części miejsca na płycie. Płyty DVD+R są również nieco tańsze w produkcji.

Konkurencyjne formaty

DVD-R i DVD+R to dwa podobne standardy zapisu na płytach DVD, opracowane mniej więcej w tym samym czasie przez dwie konkurujące grupy branżowe. Format DVD-R został opracowany jako pierwszy przez firmę Pioneer w 1997 roku przy wsparciu grupy licencyjnej DVD Forum. Firmy Sony i Philips utworzyły DVD+RW Alliance i opracowały DVD+R w 2002 roku jako konkurencyjny standard, wykorzystujący część tej samej technologii, którą obie firmy zastosowały wiele lat wcześniej w standardzie CD-R. DVD Forum kontrolowało wszystkie oficjalne licencje i logotypy DVD i przez kilka lat nie przyznawało DVD+R statusu oficjalnego produktu DVD.

Technologia stosowana w obu standardach była na tyle podobna, że napędy mogące zapisywać jeden format mogły technicznie zapisywać również drugi. Producenci napędów musieli jednak uiszczać opłatę licencyjną grupie, której standard obsługiwali. Początkowo napędy obsługiwały tylko jeden z tych standardów, ale z czasem producenci zaczęli licencjonować obie technologie i wytwarzać napędy „hybrydowe” lub „DVD±R”, obsługujące oba formaty.