TPM

Skrót od „Trusted Platform Module”.

TPM to technologia umożliwiająca sprzętowe funkcje zabezpieczeń. Wymaga ona „procesora kryptograficznego” oddzielonego od głównego procesora CPU, używanego wyłącznie do celów związanych z bezpieczeństwem.

Do niektórych funkcji układu TPM należą:

• zapewnianie bezpiecznego uwierzytelniania
• generowanie i przechowywanie kluczy kryptograficznych
• szyfrowanie i odszyfrowywanie danych
• weryfikowanie i rejestrowanie operacji ładowania oprogramowania

TPM to niewielki układ, zwykle przylutowany do płyty głównej komputera. Ma unikatowy identyfikator, nazywany także kluczem poświadczenia (Endorsement Key, EK), którego nie można zmienić. Ponieważ klucza nie można zmienić i jest on powiązany z płytą główną, zapewnia niezawodny sposób uwierzytelniania urządzenia. Jednak wymiana płyty głównej w systemie z obsługą TPM może wymagać ponownego sformatowania dysku startowego.

TPM 2.0

Windows 11 wymaga modułu TPM 2.0 oraz komputera obsługującego funkcję Secure Boot. Technologie te współpracują ze sobą, aby zapobiegać ładowaniu niezweryfikowanego oprogramowania podczas procesu uruchamiania. TPM 2.0 zapewnia kilka ulepszeń zabezpieczeń w porównaniu z poprzednim standardem, w tym:

1. obsługę algorytmu funkcji skrótu SHA-256
2. obsługę nowszych algorytmów funkcji skrótu (TPM 1.2 obsługuje tylko RSA i SHA-1)
3. bardziej spójną „zasadę blokady” definiowaną na poziomie systemu operacyjnego
4. pojedynczy układ półprzewodnikowy (sprzęt TPM 1.2 może korzystać z oddzielnych elementów)

Większość komputerów z systemem Windows opracowanych po 2015 roku ma układy TPM 2.0, które wymagają oprogramowania układowego UEFI. Jeśli moduł TPM 2.0 nie jest domyślnie włączony, być może można go włączyć w interfejsie UEFI.