RPC

Jest skrótem od „Remote Procedure Call”.

RPC to komunikat instruujący jeden komputer, aby za pośrednictwem sieci wykonał kod w imieniu innego komputera. Umożliwia programowi działającemu lokalnie na jednym komputerze przekazanie procedury (bloku kodu wykonującego określone zadanie) innemu programowi na serwerze, który zwraca wynik. Program, który wydał polecenie RPC, traktuje następnie wynik zdalnej procedury tak samo, jak traktowałby wynik procedury wykonanej lokalnie.

RPC wykorzystuje model klient-serwer, w którym wiele komputerów klientów może łączyć się z serwerem w celu wysyłania instrukcji i odbierania danych. Gdy program wydaje polecenie RPC, dołącza zestaw parametrów instruujących serwer, którą procedurę ma uruchomić i jak ma to zrobić. Na przykład komputer klient wysyłający komunikat RPC do serwera DNS dołączy jako parametr nazwę domeny, którą chce rozwiązać; inny komunikat wysyłający zadanie drukowania do sieciowej drukarki będzie zawierać jako parametry ustawienia drukowania, takie jak rozmiar i orientacja papieru.

Nie istnieje jeden protokół RPC. Zamiast tego RPC to koncepcja, w której wiele protokołów wykorzystuje zdalne wykonywanie kodu. Do popularnych protokołów RPC należą XML-RPC który formatuje RPC za pomocą znaczników (XML) i JSON-RPC który formatuje RPC za pomocą (JSON). Wszystkie protokoły RPC wysyłają jednak komunikaty w podobny sposób. Program klient najpierw wywołuje procedurę w kodzie po stronie klienta, nazywanym kodem pośredniczącym, który działa jako pośrednik tej procedury. Kod pośredniczący komunikuje się z serwerem, aby przekazać mu, którą procedurę ma uruchomić i jakich parametrów użyć. Serwer wykonuje procedurę i wysyła wynik z powrotem do kodu pośredniczącego, który zwraca wynik programowi, który wydał polecenie RPC.