RIP
To skrót od „Routing Information Protocol”. RIP to protokół używany przez routery do wymiany informacji o trasach w sieci. Jego główne funkcje to: 1) określanie najbardziej efektywnego sposobu kierowania danych w sieci oraz 2) zapobieganie pętlom routingu.
RIP przechowuje tablicę routingu zawierającą listę wszystkich routerów dostępnych w sieci. Każdy router używa tej tablicy do określania najbardziej efektywnego sposobu kierowania danych. RIP wykorzystuje routing wektora odległości, który oblicza najlepszą ścieżkę na podstawie kierunku i odległości między routerami. Każdy pakiet jest przekazywany do odpowiednich routerów, aż dotrze do miejsca docelowego.
RIP zapobiega również nieskończonym pętlom routingu, ograniczając liczbę „przeskoków” między źródłem a miejscem docelowym. Przeskok jest rejestrowany za każdym razem, gdy pakiet zostaje przekazany z jednego routera do drugiego. Maksymalna liczba przeskoków dozwolona w RIP wynosi 15. Jeśli licznik przeskoków osiągnie wartość 16, RIP uznaje, że miejsce docelowe jest nieosiągalne, i przerywa transmisję.
Istnieją trzy różne wersje RIP:
- RIPv1 — ustandaryzowana w 1988 roku; wykorzystuje routing „klasowy”, który definiuje klasę IP, ale nie zawiera informacji o podsieci
- RIPv2 — opracowana w 1993 roku i ustandaryzowana w 1998 roku; wykorzystuje routing „bezklasowy” i przenosi informacje o podsieci; obsługuje uwierzytelnianie MD5
- RIPng — ustandaryzowana w 1997 roku; jest rozszerzeniem RIPv2 obsługującym IPv6
NOTE: Większość współczesnych sieci wykorzystuje nowsze metody routingu, takie jak OSPF (Open Shortest Path First), zamiast RIP do kierowania danych.
Sprawdź swoją wiedzę