PCI

Skrót od „Peripheral Component Interconnect”.

PCI to sprzętowa magistrala służąca do dodawania wewnętrznych komponentów do komputera stacjonarnego. Na przykład kartę PCI można umieścić w gnieździe PCI na płycie głównej, aby dodać z tyłu komputera dodatkowe porty I/O.

Architektura PCI, znana również jako „konwencjonalne PCI”, została zaprojektowana przez firmę Intel i wprowadzona w 1992 roku. Wiele stacjonarnych komputerów PC z początku lat 90. do połowy lat 2000. miało miejsce na od dwóch do pięciu kart PCI. Każda karta wymagała wolnego gniazda na płycie głównej oraz zdejmowanego panelu z tyłu jednostki systemowej. Dodawanie kart PCI było łatwym sposobem na modernizację komputera, ponieważ można było dodać lepszą kartę graficzną, szybszą sieć przewodową lub bezprzewodową, a także nowe porty, takie jak USB 2.0.

Oryginalny 32-bitowy standard PCI o częstotliwości 33 MHz obsługiwał szybkość przesyłania danych wynoszącą 133 megabajty na sekundę. Kilka lat później utworzono ulepszony 64-bitowy standard 66 MHz, który umożliwiał znacznie szybsze przesyłanie danych — z szybkością do 533 MHz. W 1998 roku firmy IBM, HP i Compaq wprowadziły standard PCI-X (czyli „PCI eXtended”), zgodny wstecznie z PCI. Interfejs PCI-X 133 MHz obsługiwał szybkość przesyłania danych do 1064 MHz.

Zarówno PCI, jak i PCI-X zostały zastąpione przez PCI Express, wprowadzone w 2004 roku.