802.11n

802.11n (wstecznie nazwany Wi-Fi 4) to standard Wi-Fi opracowany przez organizację IEEE i oficjalnie opublikowany w 2009 roku. Oferuje większy zasięg i wyższe szybkości przesyłania danych w porównaniu z poprzednim standardem, 802.11g. Jest pierwszym standardem Wi-Fi obsługującym pasma częstotliwości 2,4 GHz i 5 GHz oraz umożliwiającym korzystanie z obu jednocześnie w trybie dwupasmowym.

802.11n to pierwsza generacja Wi-Fi obsługująca przesyłanie danych MIMO (multiple in, multiple out). MIMO zwiększa zarówno zasięg sieci, jak i jej całkowitą przepustowość, umożliwiając routerowi korzystanie z maksymalnie 4 anten jednocześnie. Dzięki temu pojedynczy sygnał Wi-Fi jest rozdzielany na kilka kanałów, co pozwala wykorzystać większą część dostępnego bezprzewodowego widma radiowego. W idealnych warunkach router 802.11n lub punkt dostępu może przesyłać dane z szybkością do 600 Mb/s, czyli znacznie większą niż maksymalna szybkość 54 Mb/s oferowana przez 802.11g. Jednak ponieważ pasmo 5 GHz jest bardziej podatne na zakłócenia powodowane przez ściany i inne obiekty fizyczne, rzeczywiste szybkości wynoszą często od 100 do 200 Mb/s.

802.11n wykorzystuje te same metody zabezpieczeń WPA i WPA2 co 802.11g. Jest wstecznie zgodny z urządzeniami poprzednich generacji Wi-Fi, dzięki czemu starszych urządzeń 802.11g można używać w sieci 802.11n. W trybie dwupasmowym router może komunikować się z urządzeniami 802.11g za pomocą wolniejszego pasma 2,4 GHz, pozostawiając szybsze pasmo 5 GHz dla nowszych urządzeń 802.11n.