802.11g

802.11g to jeden z kilku standardów Wi-Fi opracowanych przez Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE) do przesyłania danych za pośrednictwem bezprzewodowej lokalnej sieci komputerowej. Standard został wprowadzony w 2003 roku jako następca wcześniejszych generacji: 802.11a i 802.11b. Działa w paśmie mikrofalowych fal radiowych 2,4 GHz i obsługuje prędkości przesyłania danych do 54 Mb/s. Obecnie jest również znany jako Wi-Fi 3.

Sieć Wi-Fi 802.11g zapewnia mniej więcej taki sam bezprzewodowy zasięg jak sieć 802.11b poprzedniej generacji — około 38 metrów wewnątrz budynków. Standard zachowuje również zgodność wsteczną z 802.11b, dzięki czemu urządzenie 802.11b może połączyć się z siecią utworzoną przez router 802.11g. Jednak każde urządzenie 802.11b w sieci ograniczy prędkość wszystkich pozostałych urządzeń Wi-Fi do 11 Mb/s — maksymalnej prędkości połączenia 802.11b.

Standard 802.11g zyskał popularność wraz z upowszechnieniem domowego szerokopasmowego Internetu. Oferował szybkości przesyłania danych, które choć stanowiły tylko połowę prędkości 100 Mb/s zapewnianej przez Ethernet, były wystarczające, aby sprostać ówczesnym połączeniom internetowym DSL i za pośrednictwem modemu kablowego. Kolejna generacja Wi-Fi, 802.11n, pojawiła się w 2009 roku i zapewniała większe prędkości oraz mniejsze zakłócenia, działając jednocześnie w pasmach 2,4 GHz i 5 GHz.