FDDI

Staat voor "Fiber Distributed Data Interface." FDDI is een groep netwerkspecificaties die halverwege de jaren 80 door ANSI zijn gestandaardiseerd. Een FDDI-netwerk ondersteunt gegevensoverdrachtssnelheden van 100 Mbps via een glasvezelkabel en gebruikt een rondgaand token om te bepalen welk systeem op een bepaald moment gegevens mag verzenden.

FDDI-netwerken bestaan uit twee fysieke paden, ofwel "ringen", die gegevens in tegengestelde richtingen verzenden. De primaire ring transporteert gegevens tussen systemen, terwijl de secundaire ring wordt gebruikt voor redundantie. Als een systeem op het netwerk een onderbreking in het primaire gegevenspad veroorzaakt, wordt de secundaire ring gebruikt totdat de primaire ring weer functioneel is. Een variant van FDDI, genaamd FDDI Full Duplex Technology (FFDT), gebruikt de secundaire ring als een extra primair kanaal. Dit type FDDI-netwerk heeft geen redundantie, maar ondersteunt gegevensoverdrachtssnelheden tot 200 Mbps.

FDDI werd in de jaren 80 ontworpen om sneller netwerken te bieden dan de 10 Mbps-Ethernet- en 16 Mbps-tokenringstandaarden die op dat moment beschikbaar waren. Vanwege de hoge bandbreedte werd FDDI een populaire keuze voor snelle backbones die door universiteiten en bedrijven werden gebruikt. Hoewel FDDI enkele jaren de snelste LAN-technologie was, werd deze uiteindelijk vervangen door Fast Ethernet, dat snelheden van 100 Mbps bood tegen veel lagere kosten. Tegenwoordig gebruiken veel netwerken Gigabit Ethernet, dat snelheden tot 1.000 Mbps ondersteunt.