FDDI

To skrót od „Fiber Distributed Data Interface”. FDDI to grupa specyfikacji sieciowych ustandaryzowanych przez ANSI w połowie lat 80. Sieć FDDI obsługuje szybkość przesyłania danych wynoszącą 100 Mb/s za pośrednictwem kabla światłowodowego i używa krążącego tokenu do określania, który system może w danym momencie wysyłać dane.

Sieci FDDI składają się z dwóch fizycznych ścieżek, czyli „pierścieni”, które przesyłają dane w przeciwnych kierunkach. Pierścień główny przesyła dane między systemami, a pierścień dodatkowy służy do zapewnienia nadmiarowości. Jeśli system w sieci spowoduje przerwanie działania głównej ścieżki danych, pierścień dodatkowy jest używany do czasu ponownego uruchomienia pierścienia głównego. Odmiana FDDI o nazwie FDDI Full Duplex Technology (FFDT) wykorzystuje pierścień dodatkowy jako dodatkowy kanał główny. Ten typ sieci FDDI nie zapewnia nadmiarowości, ale obsługuje szybkość przesyłania danych do 200 Mb/s.

FDDI zaprojektowano w latach 80., aby zapewnić szybszą pracę sieci niż dostępne wówczas standardy Ethernet o szybkości 10 Mb/s i sieci z przekazywaniem tokenu o szybkości 16 Mb/s. Ze względu na dużą przepustowość FDDI stało się popularnym rozwiązaniem w przypadku szybkich szkieletów sieciowych używanych przez uniwersytety i firmy. FDDI było przez kilka lat najszybszą technologią LAN, ale ostatecznie zostało wyparte przez Fast Ethernet, który oferował szybkość 100 Mb/s przy znacznie niższym koszcie. Obecnie wiele sieci korzysta z Gigabit Ethernet, który obsługuje szybkość do 1000 Mb/s.