UTF
Skrót od „Unicode Transformation Format”. UTF odnosi się do kilku typów kodowania znaków Unicode, w tym UTF-7, UTF-8, UTF-16 i UTF-32.
- UTF-7 — używa 7 bitów dla każdego znaku. Został zaprojektowany do przedstawiania znaków ASCII w wiadomościach e-mail, które wymagały kodowania Unicode.
- UTF-8 — najpopularniejszy typ kodowania Unicode. Używa jednego bajtu dla standardowych angielskich liter i symboli, dwóch bajtów dla dodatkowych znaków alfabetu łacińskiego i znaków używanych na Bliskim Wschodzie oraz trzech bajtów dla znaków azjatyckich. Dodatkowe znaki można przedstawiać za pomocą czterech bajtów. UTF-8 jest wstecznie zgodne z ASCII, ponieważ pierwsze 128 znaków ma przypisane te same wartości.
- UTF-16 — rozszerzenie kodowania Unicode „UCS-2”, które używa dwóch bajtów do przedstawienia 65 536 znaków. UTF-16 obsługuje jednak także cztery bajty dla dodatkowych znaków — maksymalnie do jednego miliona.
- UTF-32 — kodowanie wielobajtowe, w którym każdy znak jest przedstawiany za pomocą 4 bajtów.
Większość tekstu w dokumentach i stronach internetowych jest kodowana za pomocą jednego z powyższych kodowań UTF. Wiele programów do edycji tekstu nie pozwala wyświetlić kodowania znaków otwartych dokumentów, choć niektóre pokazują kodowanie u dołu okna dokumentu lub we właściwościach pliku. Jeśli chcesz sprawdzić typ kodowania znaków użytego na stronie internetowej, możesz wybrać , aby wyświetlić kod HTML strony. Kodowanie znaków, jeśli zostało zdefiniowane, będzie znajdować się w sekcji nagłówka, w pobliżu początku kodu HTML. Strona używająca kodowania UTF-8 może zawierać jeden z poniższych fragmentów tekstu, zależnie od wersji kodu HTML.
XHTML: <meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8" />
HTML 5: <meta charset="UTF-8">
Sprawdź swoją wiedzę