Partycja

Partycja to część urządzenia pamięci masowej, takiego jak dysk twardy lub dysk półprzewodnikowy. System operacyjny traktuje ją jako osobny logiczny wolumin, dzięki czemu działa podobnie jak oddzielne urządzenie fizyczne.

Urządzenie pamięci masowej można sformatować z jedną lub większą liczbą partycji. Niektóre systemy operacyjne, takie jak Windows i Linux, wymagają wielu partycji, podczas gdy inne, takie jak macOS, mogą wymagać tylko jednej. Windows przechowuje pliki systemowe na „partycji systemowej”, a pliki danych użytkownika na partycji danych. Niektóre dyski z systemem Windows mogą również zawierać „partycję odzyskiwania”, na której przechowywane są pliki używane przez środowisko odzyskiwania systemu Windows (WinRE). Ta partycja służy do naprawiania problemów uniemożliwiających uruchomienie systemu operacyjnego.

Podczas formatowania urządzenia pamięci masowej za pomocą narzędzia dyskowego możesz użyć domyślnego schematu partycji albo utworzyć własny. Możesz na przykład sformatować dysk twardy o pojemności 2 TB, tworząc trzy partycje — partycję o pojemności 300 GB na dysk startowy, partycję o pojemności 700 GB na bibliotekę zdjęć oraz partycję o pojemności około 1 TB na pozostałe dane. Każda z tych partycji byłaby widoczna na komputerze jako osobny wolumin, mimo że wszystkie znajdowałyby się na jednym dysku fizycznym. Możesz zamontować i odmontować dowolne partycje z wyjątkiem dysku startowego.

Dlaczego dzielić dysk na partycje?

Podział dysku na partycje może ułatwić organizowanie plików, takich jak biblioteki filmów i zdjęć, zwłaszcza jeśli masz duży dysk twardy. Utworzenie osobnej partycji na pliki systemowe (dysk startowy) może również pomóc chronić dane systemowe przed uszkodzeniem, ponieważ każda partycja ma własny system plików. Przez wiele lat zalecano partycjonowanie dysków twardych w celu zmniejszenia minimalnego rozmiaru sektora i zwiększenia wydajności. Jednak w przypadku nowoczesnych systemów plików oraz szybszych dysków HDD i SSD tworzenie wielu partycji nie przynosi już takich samych korzyści.

Starsze systemy operacyjne pozwalały na partycjonowanie dysku tylko podczas formatowania lub ponownego formatowania. Oznaczało to, że aby zmienić schemat partycji, trzeba było ponownie sformatować dysk twardy, usuwając wszystkie dane. Nowoczesne systemy operacyjne i narzędzia dyskowe pozwalają zmieniać rozmiar partycji oraz tworzyć nowe partycje lub woluminy w trakcie działania systemu. Na przykład system plików APFS firmy Apple umożliwia zmianę rozmiaru partycji i tworzenie nowych woluminów bez ponownego formatowania.