IPC
Skrót od „Interprocess Communication”. IPC to funkcja nowoczesnych systemów operacyjnych, która umożliwia komunikowanie się między procesami. Zwiększa wydajność, pozwalając współbieżnym procesom efektywnie współdzielić zasoby systemowe.
Dwie podstawowe metody komunikacji międzyprocesowej to współdzielenie pamięci i przekazywanie komunikatów. Współdzielenie pamięci obejmuje komunikację pośrednią, ponieważ system operacyjny zarządza wykorzystaniem i przydzielaniem pamięci RAM. Przekazywanie komunikatów wymaga aktywnej komunikacji między procesami. Na przykład jeden proces może poprosić inny proces o wyłączny dostęp do określonego zasobu, takiego jak plik. Przekazywanie komunikatów to skuteczny sposób na zagwarantowanie, że dwie aplikacje nie uzyskają jednocześnie dostępu do tego samego bloku danych.
Przykłady IPC
Poniżej przedstawiono kilka typowych sposobów wykorzystywania komunikacji międzyprocesowej przez systemy operacyjne:
- Dostęp do plików - ograniczanie dostępu do plików na lokalnym lub zdalnym urządzeniu pamięci masowej tak, aby w danym momencie dostęp miał tylko jeden proces
- Komunikacja sieciowa - zapewnianie, że dane przesyłane przez gniazdo sieciowe nie nakładają się na siebie
- Pamięć współdzielona - umożliwianie wielu procesom korzystania z tego samego bloku pamięci, często za pośrednictwem bufora, który dynamicznie przydziela wolną pamięć
- Sygnały - wysyłanie komunikatów systemowych do procesów w celu powiadomienia ich o zdarzeniu, podobnie jak w przypadku przerwania
Sprawdź swoją wiedzę