802.11ac

802.11ac (nazywany także Wi-Fi 5) to piąta generacja technologii Wi-Fi, ustandaryzowana przez organizację IEEE. Jest rozwinięciem poprzedniego standardu, 802.11n, który zapewnia większą przepustowość i więcej jednoczesnych strumieni przestrzennych. Dzięki temu urządzenia 802.11ac mogą obsługiwać szybkości przesyłania danych kilkakrotnie większe niż urządzenia 802.11n.

W przeciwieństwie do wcześniejszych standardów Wi-Fi, które działały na częstotliwości 2,4 GHz, 802.11ac działa wyłącznie w paśmie częstotliwości 5 GHz. Zapobiega to zakłóceniom powodowanym przez popularne urządzenia działające na częstotliwości 2,4 GHz, takie jak telefony bezprzewodowe, elektroniczne nianie i starsze bezprzewodowe routery. Komputery i urządzenia mobilne obsługujące 802.11ac skorzystają z przepustowości pasma 5 GHz, ale starsze urządzenia bezprzewodowe nadal mogą komunikować się z routerem 802.11ac z mniejszą szybkością.

Wstępny projekt standardu 802.11ac zatwierdzono w 2012 roku, ale sprzęt 802.11ac został wprowadzony dopiero w 2013 roku. Początkowa wersja standardu 802.11ac (fala 1) obsługuje maksymalną szybkość przesyłania danych wynoszącą 1300 Mb/s, czyli 1,3 Gb/s, przy użyciu 3 strumieni przestrzennych. Jest to znacznie więcej niż maksymalna szybkość standardu 802.11n, wynosząca 450 Mb/s. Oznacza to również, że 802.11ac jest pierwszym standardem Wi-Fi, który może być szybszy niż Ethernet Gigabit. Druga wersja standardu 802.11ac (fala 2) będzie obsługiwać dwukrotnie większą przepustowość niż urządzenia fali 1 i zapewni szybkość przesyłania danych do 3470 Mb/s.