802.11b

802.11b to jeden z kilku standardów Wi-Fi opracowanych przez Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE). Został wydany w 1999 roku razem ze standardem 802.11a jako pierwsza aktualizacja początkowej specyfikacji 802.11 opublikowanej w 1997 roku. Standardy 802.11a i 802.11b określają sposób bezprzewodowej transmisji danych w sieciach lokalnych, ale 802.11a wykorzystuje częstotliwość 5 GHz, a 802.11b działa w paśmie 2,4 GHz.

Standard Wi-Fi 802.11b zapewnia zasięg bezprzewodowy wynoszący około 35 metrów wewnątrz budynków i 140 metrów na zewnątrz. Obsługuje prędkości transmisji do 11 Mb/s, czyli 1,375 megabajta na sekundę. Pod koniec lat 90. była to prędkość znacznie większa niż prędkości internetu dostępne w większości domów i firm. Dlatego prędkość zazwyczaj ograniczała tylko wewnętrzne przesyłanie danych w sieci. Chociaż standard 802.11b zapewniał podobne prędkości przesyłania danych jak 10Base-T Ethernet, był wolniejszy od nowszych przewodowych standardów LAN, takich jak 100Base-T i Gigabit Ethernet.

W 2003 roku IEEE opublikowało standard 802.11g, który zapewnia bezprzewodowe prędkości transmisji do 54 Mb/s. Standard 802.11g połączył wcześniejsze specyfikacje 802.11 „a” i „b” w jeden standard, który był wstecznie zgodny z urządzeniami 802.11b. Większość urządzeń Wi-Fi korzystała ze standardu 802.11g przez całe lata 2000., aż do opublikowania w 2009 roku standardu 802.11n.