UNC

Jest skrótem od „Universal Naming Convention lub Uniform Naming Convention”.

UNC to standardowy format nazywania i uzyskiwania dostępu do współdzielonych zasobów w sieci lokalnej (LAN). Dzięki niemu system operacyjny obsługujący UNC taki jak (Windows) może uzyskiwać dostęp do plików i folderów przez sieć równie łatwo jak do plików i folderów na komputerze lokalnym. UNC może identyfikować wiele rodzajów urządzeń w sieci — komputery, drukarki, skanery, urządzenia NAS lub dowolne inne urządzenia, które mogą przechowywać i udostępniać pliki.

Ścieżka UNC składa się z trzech elementów: nazwy serwera, współdzielonego katalogu i nazwy pliku, oddzielonych ukośnikami odwrotnymi. UNC można wprowadzić w dowolnym miejscu systemu operacyjnego, w którym można użyć lokalnej ścieżki pliku, aby uzyskać dostęp do współdzielonego zasobu sieciowego.

Typowa ścieżka UNC wygląda następująco:

\\server-name\shared-directory\filename

• Nazwa serwera może być ciągiem znaków identyfikującym serwer, ustawionym przez administratora serwera za pomocą DNS lub WINS, albo może być adresem IP serwera.
• Współdzielony katalog to katalog udostępniony na innym urządzeniu. Każdy udział na serwerze jest oddzielony od pozostałych.
• Nazwa pliku nie musi oznaczać wyłącznie nazwy pliku. Może również zawierać podfoldery współdzielonego katalogu, aby wyświetlić pełną ścieżkę pliku.