SIP

Skrót od „Session Initiation Protocol”. SIP to protokół zdefiniowany przez Internet Engineering Task Force (IETF). Służy do ustanawiania sesji między co najmniej dwoma urządzeniami telekomunikacyjnymi za pośrednictwem Internetu.

SIP ma wiele zastosowań, takich jak inicjowanie wideokonferencji, przesyłanie plików, obsługa sesji komunikatorów internetowych i gier wieloosobowych. Najbardziej znany jest jednak z ustanawiania połączeń głosowych i wideo przez Internet. Firmy VoIP, takie jak Vonage, Phone Power i inne, używają SIP do świadczenia usług telefonicznych przez Internet. Ten system, nazywany „trunkingiem SIP”, umożliwia klientom komunikowanie się za pośrednictwem standardowych linii telefonicznych przy użyciu telefonów IP lub komputerów z zainstalowanym oprogramowaniem VoIP. Serwer SIP zapewnia tłumaczenie między połączeniem VoIP a publiczną komutowaną siecią telefoniczną (PSTN).

Podobnie jak HTTP, SIP używa prostych komunikatów żądania i odpowiedzi do inicjowania sesji. Na przykład komunikat żądania INVITE służy do zaproszenia użytkownika do rozpoczęcia sesji, a ACK potwierdza odebranie żądania przez użytkownika. Kod odpowiedzi 180 (Ringing) oznacza, że użytkownik jest powiadamiany o połączeniu, a 200 (OK) wskazuje, że żądanie zakończyło się powodzeniem. Po ustanowieniu sesji polecenie BYE służy do zakończenia komunikacji. Użytkownicy nie zawsze widzą kody SIP, ale mogą one być przydatne podczas rozwiązywania problemów z niestabilnymi połączeniami.

NOTE: SIP może również oznaczać „Standard Interchange Protocol” — standard komunikacji systemów bibliotecznych opracowany przez firmę 3M. Protokoły SIP i SIP2 zaprojektowano do obsługi podstawowych operacji związanych z inwentaryzacją, takich jak przyjmowanie i wypożyczanie książek bibliotecznych. Obie wersje standardu Standard Interchange Protocol zostały w dużej mierze zastąpione przez National Information Standards Organization Circulation Interchange Protocol (NCIP).