Model OSI

Model OSI (Open Systems Interconnection) został utworzony przez ISO, aby pomóc w standaryzacji komunikacji między systemami komputerowymi. Dzieli komunikację na siedem różnych warstw, z których każda obejmuje wiele standardów sprzętowych, protokołów lub innych rodzajów usług.

Siedem warstw modelu OSI obejmuje:

1. Warstwę fizyczną
2. Warstwę łącza danych
3. Warstwę sieciową
4. Warstwę transportową
5. Warstwę sesji
6. Warstwę prezentacji
7. Warstwę aplikacji

Gdy jeden system komputerowy komunikuje się z innym, czy to za pośrednictwem lokalnej sieci, czy Internetu, dane przechodzą przez te siedem warstw. Zaczynają od warstwy fizycznej systemu wysyłającego i przechodzą przez pozostałe warstwy aż do warstwy aplikacji. Gdy dane dotrą do warstwy aplikacji, są przetwarzane przez system odbierający. W niektórych przypadkach dane przechodzą przez warstwy w odwrotnej kolejności aż do warstwy fizycznej komputera odbierającego.

Najlepszym sposobem wyjaśnienia działania modelu OSI jest użycie przykładu z życia codziennego. Na poniższej ilustracji komputer korzysta z połączenia bezprzewodowego, aby uzyskać dostęp do bezpiecznej witryny internetowej.

Stos komunikacyjny zaczyna się od (1) warstwy fizycznej. Może nią być karta Wi-Fi komputera, która przesyła dane przy użyciu standardu IEEE 802.11n. Następnie warstwa (2) łącza danych może obejmować połączenie z routerem za pośrednictwem DHCP. Zapewniłoby ono systemowi adres IP, który jest częścią (3) warstwy sieciowej. Gdy komputer ma już adres IP, może połączyć się z Internetem za pośrednictwem protokołu TCP, który należy do (4) warstwy transportowej. System może następnie ustanowić sesję NetBIOS, która tworzy (5) warstwę sesji. Jeśli zostanie ustanowione bezpieczne połączenie, (6) warstwa prezentacji może obejmować połączenie SSL. Na końcu (7) warstwa aplikacji składa się z połączenia HTTP z witryną internetową.

Model OSI zapewnia przydatny ogólny obraz sposobu komunikowania się systemów komputerowych. Deweloperzy oprogramowania często korzystają z tego modelu podczas tworzenia oprogramowania, które wymaga obsługi sieci lub Internetu. Zamiast odtwarzać stos komunikacyjny od podstaw, deweloperzy oprogramowania muszą jedynie uwzględnić funkcje dotyczące określonej warstwy lub określonych warstw OSI używanych przez ich programy.