M.2

M.2 to format małych wewnętrznych kart rozszerzeń, które podłącza się bezpośrednio do gniazda na płycie głównej komputera. Najczęściej stosuje się go w dyskach półprzewodnikowych (SSD), ale często służy też do dodawania kart rozszerzeń Wi-Fi, Bluetooth lub NFC. Specyfikacja zapewnia interfejs magistrali komputera obsługujący do czterech linii PCI Express, pojedynczy port SATA lub połączenie USB. Karta M.2 przypomina moduł pamięci, ale jej styki znajdują się na krótszym boku, a nie na dłuższym.

Format M.2 obsługuje urządzenia pamięci masowej korzystające ze starszego portu SATA, ale najczęściej kojarzy się z dyskami SSD NVMe. Dyski NVMe wykorzystują wiele linii PCI Express, aby zapewnić większą przepustowość i mniejsze opóźnienia, oferując prędkości odczytu i zapisu do 3,5 GB/s (w porównaniu z 600 MB/s w przypadku SATA).

Klucze i rozmiary

Gniazdo M.2 na płycie głównej ma jedno lub dwa wycięcia, określane literami wskazującymi ich położenie — wycięcie „A” usuwa styki 8–15, „B” usuwa styki 12–19, „E” usuwa styki 24–31, a „M” usuwa styki 59–66. Wycięcia wskazują, jaki typ karty obsługuje dane gniazdo. Gniazda z wycięciem A lub E obsługują karty bezprzewodowe dodające moduły radiowe Wi-Fi, Bluetooth lub NFC. Gniazda z wycięciem B lub M obsługują dyski SSD o różnych prędkościach — gniazda z wycięciem M obsługują szybsze dyski niż gniazda z wycięciem B.

Karty M.2 są dostępne w standardowym zakresie rozmiarów oznaczanych liczbą składającą się z 4 lub 5 cyfr. Pierwsze dwie cyfry wskazują szerokość w milimetrach, a ostatnie dwie lub trzy — długość. Na przykład mała karta Wi-Fi może mieć rozmiar 2230 (22 mm szerokości i 30 mm długości), a dysk SSD może mieć rozmiar 2280 lub 22110. Podczas instalowania karty M.2 jej koniec należy przykręcić do odpowiedniego otworu na płycie głównej, dlatego przed zainstalowaniem karty trzeba sprawdzić, jakie rozmiary obsługuje płyta główna.