ISDN

Skrót od „Integrated Services Digital Network” (zintegrowana sieć cyfrowa z usługami). ISDN to technologia telekomunikacyjna, która umożliwia przesyłanie danych cyfrowych za pośrednictwem standardowych linii telefonicznych. Można jej używać zarówno do połączeń głosowych, jak i przesyłania danych.

Pierwszy standard ISDN został zdefiniowany w 1988 roku przez organizację CCITT, znaną obecnie jako ITU-T (International Telegraph and Telephone Consultative Committee). Jednak dopiero w latach 90. usługa ta zaczęła być powszechnie używana. Od czasu wprowadzenia ISDN ustandaryzowano kilka wariantów, w tym:

• Basic Rate Interface (BRI) — obsługuje dwa kanały transmisyjne o przepustowości 64 kbps każdy (czyli kanały B), zapewniając szybkość transmisji danych 128 kbps.
• Primary Rate Interface (PRI) — obsługuje 30 kanałów B i dwa dodatkowe kanały w ramach pojedynczego połączenia E1, zapewniając szybkość transmisji danych 2048 kbps.
• Always on Dynamic ISDN (AODI) — stałe połączenie ISDN wykorzystujące protokół X.25 i obsługujące prędkości do 2 Mbps.

ISDN było popularną usługą internetową z wyższej półki w latach 90. i na początku XXI wieku. Oferowało ją wielu dostawców usług internetowych jako szybszą alternatywę dla połączenia dodzwanianego z Internetem. Wiele firm i organizacji korzystało z usługi ISDN zarówno w celu uzyskania dostępu do Internetu, jak i tworzenia połączeń sieciowych między lokalizacjami. W połowie pierwszej dekady XXI wieku połączenia ISDN zaczęły być zastępowane przez DSL i modem kablowy ze względu na większą szybkość i niższy koszt tych technologii. Obecnie ISDN jest nadal używane w niektórych połączeniach sieciowych, ale rzadko wykorzystuje się je do uzyskiwania dostępu do Internetu.