Interlinie

Interlinie is een typografische term die de afstand tussen elke tekstregel beschrijft. Het wordt uitgesproken als ledding (zoals "sledding" zonder de "s"). De naam komt uit de tijd waarin zetten met de hand werd gedaan en stukken lood werden gebruikt om de regels van elkaar te scheiden.

Tegenwoordig wordt interlinie vaak als synoniem gebruikt voor "regelhoogte" of "regelafstand". Soms hebben de termen dezelfde betekenis, terwijl de implementatie in sommige toepassingen verschilt. Lettertype-interlinie is een instelling die vaak voorkomt in programma's voor grafisch ontwerp, terwijl tekstverwerkers meestal regelafstand gebruiken. Interlinie wordt doorgaans gemeten in pixels, terwijl regelafstand wordt gemeten als een verhouding van de standaardregelhoogte.

Bij handmatig zetten bepaalde interlinie de afstand tussen elke regel (de breedte van het lood). Moderne toepassingen berekenen interlinie echter vaak als de tekengrootte plus de ruimte boven een tekstregel. In Photoshop is de standaardinterlinie of instelling "Auto" voor een lettertype van 40 px bijvoorbeeld ongeveer 50 px (125% van 40 px). De extra tien pixels zorgen voor voldoende ruimte tussen elke tekstregel, waardoor de tekst beter leesbaar wordt. Als de standaardinterlinie te groot of te klein is, kan deze worden aangepast met de instelling Interlinie in het deelvenster Teken van Photoshop.

De meeste teksteditors gebruiken een standaardregelafstand van 120 tot 130% van de tekengrootte. Een regelafstandinstelling van bijvoorbeeld 1,2 komt in veel tekstverwerkers vaak voor. Dit kan echter worden aangepast naar een andere instelling, zoals 1,5 of 2,0, om extra ruimte tussen de regels toe te voegen. Als de interlinie of regelafstand wordt verlaagd tot onder de standaardinstelling (zoals een interlinie van 20 px voor een lettertype van 40 px), kunnen de regels elkaar overlappen.

NOTE: Interlinie wordt doorgaans berekend vanaf de basislijn van een lettertype (de onderkant van een kleine "a") tot de basislijn van de regel erboven. Sommige programma's voegen echter meer verticale ruimte toe aan elke regel dan andere. Daarom kunnen verschillende programma's bij dezelfde interlinegrootte verschillende regelhoogten produceren.