Rekurencja

Rekurencja to proces w programowaniu komputerowym, w którym funkcja wywołuje samą siebie jako podprogram. Ta koncepcja jest przydatna podczas rozwiązywania problemu, który można podzielić na mniejsze kopie tego samego problemu. Za każdym razem, gdy działa funkcja rekurencyjna, nakazuje sama sobie uruchomić się ponownie i nie zatrzymuje się, dopóki nie zostanie spełniony określony warunek. Funkcje wykorzystujące rekurencję nazywa się funkcjami rekurencyjnymi.

Tworzący funkcję rekurencyjną programista musi wskazać przypadek bazowy. Przypadek bazowy to część problemu, w której rozwiązanie jest znane, dzięki czemu problem zostaje rozwiązany bez dalszej rekurencji. Funkcja rekurencyjna wykonuje iteracje, dopóki nie osiągnie przypadku bazowego. W tym momencie rekurencja się kończy, a program może przejść do następnego zadania.

Prawidłowo zastosowana rekurencja jest wydajną metodą programowania, ponieważ minimalizuje ilość potrzebnego kodu do wykonania zadania. Jeśli jednak przypadek bazowy nie zostanie ustawiony lub nie będzie można go osiągnąć, rekurencja będzie trwać bez końca. Nieskończona rekurencja jest nazywana pętlą nieskończoną i ostatecznie spowoduje awarię programu.